Na páxina web de La Voz de Galicia publican a seguinte nova:

Atasco monumental en la salida de A Coruña por Alfonso Molina

Un camión ha volcado y ha interrumpido el tráfico en la principal arteria de salida de la ciudad. Solo se puede circular por un carril provisional.

La circulación por la principal vía de salida de A Coruña estuvo cortada esta mañana a consecuencia de un accidente sufrido por un camión.

El vehículo ha volcado en Alfonso Molina y provocó durante un tiempo la interrupción total del tráfico en un tramo de un kilómetro. La policía local ha habilitado un carril provisional, ya se puede circular, pero el atasco es de grandes dimensiones.

Dadas las difíciles condiciones del tráfico en A Coruña, es previsible que este siniestro provoque grandes retenciones en buena parte de la ciudad herculina.

E cumprindo coa tradición, Patricia Ferrol tivo a ben mandar unhas imaxes do caos circulatorio provocado:


Si, outro camión envorcado. ¡Xa é unha moda! E iso sen comentar que a pasada noite tamén houbo outro accidente na zona. Eu non remato de entender cómo é posible que unha zona con velocidade regulada e en pleno casco urbano estea a converterse nunha zona crítica para os camións. ¿Acaso os camioneiros pensan que están a conducir un turismo e que poden ir á mesma velocidade que o resto de vehículos pese a levar unha carga pesada?

Esta mañá abriu a tenda de Ikea en A Coruña, e aínda que non tiña un interese especial en vela, Vicente Piñeiro instoume a pasar por alí a mercar unha cadeira rotatoria de oficina que parece feita para min, ou cando menos iso reza o seu nome: Markus.
Iso si, a cabrona custa 159 euros e ten un deseño excesivamente sobrio (por non dicir que me parece horrenda e sen xeito), polo que supoño que deixarei morrer o conto; aínda que admito que é todo un detalle que poida comprobar na páxina web de Ikea se hai existencias da cadeira en A Coruña (así coma o feito de que estean a galeguizar o seu espazo na Internet). Se fixeran iso máis establecementos esvitariamos moitas viaxes en balde.

Quen non corre, voa, e a axencia Impact BBDO xa ten un anuncio de Pepsi inspirado no coñecido polbo Paul. Esperemos que pasado o domingo os medios esquezan ao ridículo octópodo, pois é absurdo que estean a dedicarlle máis tempo que a novas de verdade, e facer incluso conexións en directo co acuario onde vive xa é pasarse da raia (unha mágoa que non tivesen tal idea no Aquarium Finisterrae, pois así sería coñecido internacionalmente).

Moitas son as marcas que cando chegan a outros países teñen que mudar para evitar ofender ou provocar risas, de xeito que en España o Mitsubishi Pajero chámase Montero, e miña nai atopou unha marca de lustre para os zapatos que en Galicia debería ter un nome máis discreto:

A min unha marca coma Collonil paréceme máis un medicamento para os testículos que unha marca de limpeza de calzado e pel, de aí que me sorprendese que incluso veña dunha empresa seria e que non corresponda a un nome aleatorio dunha empresa de orixe asiática. Supoño que as persoas que pidan este produto nas zapaterías en Galicia dirán ao dependente que queren ese de aí para evitar escarallarse de risa co curioso nome.

Xa postos a criticar nomes curiosos, instaría a Motorola a que en España non chame FLIPOUT a un dos seus novos terminais, porque iso de ter un móbil flipao é raro de máis.

Estes días apareceron nos medios de comunicación varias novas moi tristes en relación a accidentes de nenos con cans, pero para quitar ferro ao asunto hai un vídeo que está a causar furor en YouTube:

Os cativos poden facer boas migas cos cadelos, sempre que estean ben educados ambos, e que haxa un adulto presente. ¿Acaso hai algún exemplo mellor que este?

Tras ver o seguinte vídeo estou certo que non verei o polbo á feira do mesmo xeito:

Visto o visto, ¿servirán en Ezequiel sopa de aleta de quenlla?

Nunha das conferencias de Viñetas desde o Atlántico de 2008 fixeime en que Miguelanxo Prado tiña na man un iPhone, polo que cando me enterei de que que o Hexed de Emma Ríos estaba dispoñible para iPhone e Android pensei que era inevitable que Prado reaccionase dalgún xeito, e finalmente temos que esta semana presentaron unha conversión da súa Quotidiania Delirante ao móbil de Apple.
Para que poidamos ver de qué vai a cousa, amosan Meigas, o que será a primeira entrega (de balde) desta obra situada no gume entre o cómic e o audiovisual:

Son un admirador da obra de Prado, e obviando ao Xabarín, precisamente a Quotidianía Delirante é para min o mellor que publicou, aínda que esta revisión non acaba de convencerme (ler un cómic a un ritmo imposto paréceme aberrante). Gusto deste tipo de experimentos, pero o que non entendo é por qué o anuncian dun xeito que poderiamos cualificar de fraudulento, pois non dubidan de definir esta novidade coma o primeiro cómic interactivo e animado para iPhone e iPod, pois non é nin o primeiro cómic animado para iPhone (a propia Marvel leva tempo publicando cousas como a nova serie de Spider-Woman) nin é interactivo (agás que consideremos que pasar páxinas supón unha interacción, polo que entón incluso os libros físicos serían interactivos…). Para min o mero feito de adaptar a obra a un formato dixital é suficiente como para concederlle certa atención mediática. Agardo que, aínda que as súas vendas vaian ser ridículas, están a dar pasos nun novo mercado no que cómpre experimentar. Pese a que nunca fon partidario dos videocomics (que existen dende hai moitos anos) son unha canle máis de comercialización, e igual serven para captar lectores para as obras en papel ou, cando menos, para dar maior proxección internacional aos comics de Prado, o que si poderían mellorar as súas vendas en soportes tradicionais, o que sempre é de agradecer.