Onte tivo lugar a keynote musical de Apple, e aínda que Steve Jobs presentou algunhas novidades que son moi ben recibidas polos seareiros da compañía de Cupertino, ao profundizar en certos detalles quedamos totalmente decepcionados, pois dá a impresión de que os reprodutores multimedia portátiles puros, que eran as xoias da coroa, quedaron nun segundo plano, e Apple céntrase agora no iPhone e no iPad (o iPod Touch ten sorte de rebote) o que fai que cada vez teña menos sentido pagar os euros de máis que custan este tipo de produtos.

O positivo

Que o iPod Touch actualícese para converterse nun iPhone 4 sen conectividade móbil, GPS nin compás dixital é de agradecer. Amais, ao carecer de certos elementos temos un trebello máis delgado e lixeiro, conservando a aparencia estética dos iPod Touch (que moitos preferirán ao deseño actual do iPhone 4, que parece fuxir da liña habitual de Apple), ou sexa, un auténtico hit que vai ter boas vendas pese a ter un prezo elevado (entre 229 e 399 euros según capacidade).
Pero esta boa nova quedou un tanto ensombrecida pola teima que colleron os de Apple nos últimos tempos de atacar á competencia, de xeito que intentaron dar a entender que hai máis trebellos no mercado con iOS que con Android, facendo dubidar das cifras oficiais de Google, saíndolles o tiro pola culata (os datos oficiais de Android só inclúen os dispositivos con aplicacións de Google, polo que a cantidade total sería aínda maior pois habería que engadir a moitos fabricantes que pechan o acceso ao Android Market para rendibilizar mellor os seus produtos). Tamén fardaron dicindo que no sector dos videoxogo superan á Nintendo DS e á PSP xuntas, pero non detallaron que estaban a contabilizar descargas de xogos (incluso de balde) a prezos reducidos (normalmente uns 0,79 euros) mentres que nas consolas portátiles predominan os xogos en soportes físicos con prezos de entre 20 e 40 euros (ou sexa, que Jobs estaría máis guapo caladiño).

Tamén poderiamos considerar bo o que aconteceu co iPod shuffle, aínda que sexa polo feito de que reduciu o seu prezo a 49 euros e recuperou a súa aparencia orixinal (con botóns de control). O anterior iPod shuffle era unha merda inmanexable, no que o mesmo botón facía cousas distintas segundo o premeses rápido, o deixase pulsado ou o apretases dúas veces. ¡Super-intuitivo! Vaia, que é lamentable que teñamos que considerar coma un avance camiñar cara atrás.

O negativo

Se fun crítico co positivo da presentación de onte, imaxinade o que penso do resto de produtos presentados. Para comezar direi que o iPod nano non creo que sexa tal, senón que convértese nun iPod shuffle cunha absruda pantalla táctil. ¿Por qué digo tal? Pois porque o iPod nano toma un formato de pinza de xeito que pode vestirse igual que o iPod shuffle, pero que por culpa da súa pantalla ten un prezo extraordinariamente alto (entre 159 e 189 euros), cando as súas diferenzas son a pantalla e o receptor de radio FM (que conserva de chiripa). Pero, ¿qué perde o iPod nano? Pois queda sen cámara, pero non perde só a gravación de vídeo senón tamén a reprodución… ¡e a un prezo superior! Con este produto coido que Apple está a tomar o público por parvo, e para o ano que vén farán o mesmo que onte co iPod shuffle (un pasito p’atrás).

E para rematar, a outra novidade que presentou Jobs no que a hardware se refire foi o novo Apple TV, que pasou de ser un reprodutor multimedia de salón con disco duro de 160 Gb e un prezo de 189 euros a un streamer sen almacenamento interno, que só pode tomar os contidos da Internet (orientado ao aluguer de series e películas pasando pola caixa de Apple, aínda que polo momento non teremos tal plataforma de contidos dispoñible en España) ou dun ordenador con iTunes a un prezo de 119 euros que, aínda que é unha baixada de prezo importante, resulta máis caro que outros dispositivos que temos no mercado que son moito máis versátiles e que incluso reproducen contidos a 1.080p (o Apple TV está limitado a 720p).
Ah, si, o Apple TV é moito máis cativo pero, ¿qué importa iso nun dispositivo que vai estar xunto ao televisor? Pasar de 20 a 10 centímetros de ancho no parece que vai supor unha revolución nos nosos salóns (e outros streamers tamén son así de cativos, vaia).
Aínda que dende España o novo Apple TV sexa un produto ridículo (ao non chegar aquí os contidos audiovisuais distribuídos por Apple) podería ter moito potencial, pois o auténtico cambio no trebello foi o seu corazón, que agora conta cun procesador Apple A4 e rumoréase que vai cunha versión adaptada do iOS, de xeito que teriamos unha especie de iPad conectado ao televisor, e no futuro iso podería abrir unha porta a aplicacións. De ser así, habería que repensar a utilidade do trebello, pero actualmente é unha chuminada que só defenderán os fanboys.

Cada vez teño máis claro que Apple está moi lonxe de ser unha compañía perfecta, e aínda que guste dos seus produtos, hai alternativas mellores a moitos deles (especialmente porque dá a impresión de que os teñen abandonados). Por exemplo, para facer exercicio paréceme mellor o Sony Walkman W252 que o iPod shuffle ou o iPod nano, e para o salón doméstico o Apple TV ten pouco que facer contra trebellos coma a familia de reprodutores multimedia de Western Digital ou de Asus (e incluso para os últimos reprodutores de Blu-ray, que agora conta con acceso á Rede).

ACTUALIZACIÓN: Acabo de ver que Erica Ogg (Cnet) coincide comigo ao opinar que Apple está a deixar de lado os seus reprodutores musicais, aínda que ela engade que é difícil achegar novidades a este tipo de produtos.

A meirande parte dos usuarios do Microsoft Office odiabamos a morte ao asistente Clippy, e a través das aventuras de Enjuto Mojamuto podemos coñecer cal foi o deu destino final e por qué non puidemos velo estes últimos anos:

E xa sabedes… ¡non digades Bill Gates tres veces seguidas! ¡Que logo pasa o que pasa!

Durante os últimos días falouse moito do fallo de deseño da antena do iPhone 4, e dende CollegeHumor bromean co que Steve Jobs podería querer dicir (especialmente á xente de Gizmodo) na rolda de prensa que deu o pasado venres:

Eu persoalmente non gustei nada do xeito no que Apple está a levar este asunto, pois entre outras cousas está a culpar a outros fabricantes de móbiles de cometer o mesmo erro (o que non é totalmente certo, pois unha cousa é que tapar a antena interna do móbil coas mans afecte á cobertura e outra cousa é que sexa posible tocar fisicamente a antena) e sae ao paso regalando bumpers para os usuarios actuais (sabendo que non hai stock suficiente dos mesmos).
Supoño que despois do verán modificarán lixeiramente o iPhone 4 para evitar o problema (coido que ata podería facerse con laca) polo que moitos usuarios prefirirán agardar un par de meses antes de facerse co móbil de Apple. De todos os xeitos, dubido moito que en España os problemas da cobertura cheguen a notarse, pois as redes 3G europeas dan mil voltas ás que ten AT&T nos EE.UU. Vaia, que en zonas con boa cobertura como moito perderíase unha raia de cobertura, o que non supón o corte dunha chamada nin nada semellante. De todos os xeitos, despois do 30 de xullo sairemos de dúbidas.

Non sei cómo tomar a última entrega de Fan Letal en Zona Negativa, pois Cels Piñol emprega un iPad para ilustrar a evolución do cómic á era dixital dun xeito bastante atinado, que sitúame entre a risa e a reflexión:

Coido que coa imaxe quedan claros varios conceptos:
- O iPad é un dispositivo pesado (entre 680 e 720 gramos) pero aínda pesan máis moitos comics
- Os comics en formato dixital non envellecen
- As edicións físicas dos comics teñen moi pouco de ideais, e están cheas de erros, o que cos novos formatos podería solucionarse (non é coña, os comics nas tendas dixitais teñen actualizacións)
- As scanlations e os escaneos que circulan pola Rede en moitos casos teñen unha calidade lamentable
- Os comics en papel son difíciles de gardar e organizar (distintos tamaños, series cruzadas, series editadas por distintas editoriais…)
- E, finalmente, o clásico lema de libro prestado, libro perdido tamén é de aplicación aos comics, e admito que padecín o problema en varias ocasións, o que xera grandes problemas (especialmente se prestaches o primeiro tomo dunha serie editada hai anos).

Así pois, ¿soltamos unhas risas ou choramos? Eu aínda non me decidín, e aínda que son coleccionista de comics, admito as vantaxes dos soportes dixitais, polo que dentro dunhas semanas (agardo que antes de Viñetas desde o Atlántico) intentarei facer un repaso das aplicacións comiqueiras que hai para o iPad, para despois contrastar as miñas impresións cos frikis que pasen polos Xardíns de Méndez Núñez, e ver se estamos ante a chegada da revolución, ou haberá que agardar a que chegue un dispositivo de lectura cunha pantalla de 12-14 polgadas capaz de trasladar a esencia do cómic.

Hoxe foi o derradeiro programa normal do Bos Días da TVG, programa que chegará á súa fin durante o verán nunha edición reducida, e no que foi toda unha honra participar durante todo este curso. Encantoume o feito de que na Galega emitisen un magazine durante a mañá en vez de limitarse a encadear culebróns coma fan outras canles, e agardo que no futuro fagan outros espazos semellantes que saiban combinar lecer e información dun xeito tan dinámico.
Na miña última intervención falamos de trebellos tecnolóxicos pensados para o verán, comezando por unha orixinal toalla que inclúe uns altoaltofalantes (a modelo das fotos non vai incluída):

Continuamos cos produtos somerxibles e os cargadores solares:

Xa para rematar, puidemos ver un vídeo con grandes momentos do Bos Días:

Iso si, botei moi en falta o vídeo coa discusión entre Josemi e Peleteiro pola gravata:

¡Cantos momentos míticos deu o Bos Días! A ver se os profesionais que están detrás do programa (entre os que hai moitos dos que non vemos a cara en pantalla, e que fan moi bo traballo) continúan na mesma liña en futuros proxectos, apostando polas redes sociais para dinamizar os seus espazos televisivos e contribuíndo a crear unha televisión moderna e entretida. ¡Un bico a todos!

Esta mañá no Bos Días estiven a amosar o Nexus One a Carlos Amado, Xesús Peleteiro e Laura Casares, para ilustrar as bondades dos móbiles con Android, pero a cousa quedou moi incompleta porque non souben planificar ben o tempo e o móbil deume certos problemas por mor da conectividade (ninguén sabía a chave da Wi-Fi do plató e tiven que utilizar a conexión 3G do móbil, que en interiores non é a cousa máis fiable do mundo, de xeito que cousas coma o vídeo de Martín Barreiro en YouTube non puido verse en directo:

O tema daba, coma mínimo, para un programa máis (incluso levaba exemplos de recoñecemento de imaxes e de códigos QR), pero coma o venres que vén vai ser a miña derradeira colaboración no Bos Días (despois comeza a programación de verán) reservaremos o programa de despedida para tecnoloxía máis propia dos meses que teremos por diante.

Non podo evitar comentar que antes e despois da miña intervención de hoxe no Bos Días fixemos varias probas de recoñecemento de voz, e ao dicir Xesús Peleteiro non fallara nin a primeira vez, e precisamente por iso atrevinme a usar o seu nome coma exemplo no programa (de non ser así, diría Carlos Amado, que non ten complicación ao ser un nome que non emprega fonemas galegos).

De todos os xeitos supoño que quedaría claro que pretendía dar a entender que entre un iPhone e un móbil con Android a diferenza é pouca, e que depende do usuario o elixir entre unha opción ou outra, resultando normalmente o Android máis económico e versátil, mentres que o iPhone é máis doado de manexar e conta con maior apoio comercial (polo que para moitos é con diferenza o mellor móbil do mercado).
Eu estou encantado co paso do iPhone ao Nexus One, e nos vindeiros días falarei un pouco máis da miña experiencia co teléfono de Google, aínda que admito que, de recomendar un móbil con Android, quedaría antes co HTC Desire e, especialmente, co Samsung Galaxy S (o máis semellante a un iPhone 4 con Android que podemos mercar en Europa).

Para rematar, quixera dicir que antes de pasar polo plató tiven a fortuna de coñecer a Silvia Penide, e pareceume unha persoa encantadora, e casualmente no meu vello iPhone levaba a súa canción Reventaba, polo que aproveitamos para probar o recoñecemento musical da aplicación Shazam (dispoñible tanto para iPhone coma para Android) que identificou perfectamente o tema musical de Penide, artista que está a preparar un novo disco coma comentou no programa magazine matinal da TVG:

O Test Impertinente que ocupa a contraportada da edición de hoxe de El Progreso foi dirixido á miña persoa, o que quixeran entender que é pola miña condición de residente en Melide na rúa Progreso, que é unha curiosa coincidencia

O cuestionario é obra de Marta Veiga (que hai cousa dun ano fixera un test semellante a María Yáñez) e a fotografía que o acompaña, de Moisés Mateo:

MARCUS FERNÁNDEZ - O asesor de novas tecnoloxías do magacín Bos Días da Galega é un informático melidense que se contacta co mundo a través de Código Cero e Marcus.es.

«Recomendo o Twitter de Belén Esteban»

1. Unha noticia para 2010?
   a) Albiscamos a luz ao final do túnel da crise.
✘b) A fenda dixital en Galicia pasa á historia.
   c) Atopan unha solución para o quecemento global.

2. Imprime máis carácter…
   a) Ser informático e ver calquera cousa en uns e ceros.
✘b) Ser dos arciprestado de Abeancos e de Melide. Si, si, si; somos de Millí!
   c) Saír na tele. Agora as señoras páranme pola rúa.

3. Una lenda urbana (ou rural) para desmontar?
   a) A pota do polbo do Ezequiel é a marmita na que caeu Obélix de neno.
   b) Os informáticos fan moitos máis cousas que dicir: «Reinicia».
✘c) O do iPad non é para tanto, pero —por se acaso— eu xa encarguei o meu.

4. Confese, cal destas ideas lle gustaría ter parido:
   a) Algunha rede social coma o Facebook ou o Tuenti (e estar tan forrado coma os seus creadores).
✘b) O buscador Google (e estar tan forrado coma o seu creador, claro). De feito, son dono do Guguel.com, pero non saco un can delo.
   c) Algunha con interese comunitario como o Eufalo.tv, de A Navalla Suíza.

5. Cal destas reflexións é verdadeira?
✘a) Internet é un medio que democratiza a cultura e a información.
   b) A rede contribúe a que bulan as intoxicacións e as mentiras.
   c) Non te fíes nunca da Wikipedia.

6. E mentira?
   a) A fenda dixital acrecenta máis as diferencias no acceso á información.
   b) Internet é o xeito máis rápido para conectar xente.
✘c) Para todo o demais, a Wikipedia. Para atopar de todo na Wikipedia é preciso facer contribucións. De Galicia hai pouco na Rede; deberiamos apostar polos contidos de Galicia e en galego para crear unha identidade en liña.

7. Nunca faría?
   a) Facerme seguidor do Twitter de Belén Esteban ou de María José Campanario.
   b) Debatir con alguén da SGAE sobre a piratería e as descargas dixitais.
✘c) Agregar a miña nai ou a miña avoa como amigas no Facebook. De feito, as outras opcións recoméndoas (especialmente o Twitter de @laesteban, que é moi divertido).

8. Con que perde o sono?
✘a) Co vindeiro lanzamento de Apple. Que argallarán agora?
   b) Á hora de pagar o ADSL.
   c) Saber o programa das festas de San Roque. Volverán tocar xuntas a París de Noia e a Panorama?

9. E un sono feito realidade?
   a) Que poñan wifi no Pili ou no Noso Bar e en todos os bares dos viños de Melide.
    b) Que o Caralampio pase a ser patrimonio inmaterial da Unesco.
✘c) Que a alfabetización dixital sexa un feito para a meirande parte da poboación de aquí a dez anos. O do Wi-Fi cada vez é máis prescindible e posiciónome totalmente encontra de que o Caralampio sexa Patrimonio da Humanidade, para os de Melide é a nosa festa e non da Humanidade.

10. Móllese:
✘a) PC. En vista de que agora aos eventos tecnolóxicos vai case toda a xente con portátiles de Apple, agora se queres ser distinto tes que apostar polo PC.
   b) MAC.
   c) Pasopalabra.

E si, o de seguir a @laesteban, vai en serio. Solta cousas coma:

Comentarios que están ben para variar un pouco entre os centos de tuiteos tecnolóxicos. Polo momento ten 1.900 seguidores en Twitter, polo que xa estades a tardar a apuntarvos.