Hoxe volve Melide á páxina web de La Voz de Galicia, dando a impresión de que agora só podemos contar con novas da vila cando pasa algo realmente rechamante, quedando o resto de informacións para a edición impresa do xornal. A información en cuestión, trata dos problemas de xestión da piscina municipal:

El Concello de Melide gestionará la piscina tras el abandono de la empresa

La firma a la que se le adjudicó el servicio renuncia a la concesión dos años antes de finalizar el contrato

El Concello de Melide se ha visto en la obligación de tener que asumir la gestión del complejo deportivo que alberga la piscina climatizada al haber renunciado a seguir prestando el servicio la empresa a la que se le había adjudicado en 2004. La firma, Xedga S.L., deja la concesión a dos años vista de que finalice el correspondiente contrato aludiendo a la inviabilidad económica de seguir asumiendo la gestión de las instalaciones.
La concesionaria condicionó continuar al frente del servicio a la recepción de las arcas municipales de 9.000 euros a mayores de los 39.985 euros anuales, acordados en concepto de canon en el convenio de adjudicación, una cantidad que el gobierno de Melide rechazó aportar a la empresa «porque é xuridicamente imposible, para aumentar o canon habería que convocar un novo concurso», explica la alcaldesa Ánxeles Vázquez. No es, sin embargo, la única razón por la que el ejecutivo local ha decidido asumir, al menos de momento, la gestión de las instalaciones. «Comprobada a situación da piscina, non podemos deixala a risco e ventura do que poida suceder sen antes botar man dela», afirma Vázquez para añadir, al respecto, que el estado del complejo deportivo «é malísimo porque houbo unha deixadez absoluta no mantemento nos últimos anos».

«O estado do complexo é malísimo por unha deixadez absoluta no mantemento» -Ánxeles Vázquez

Será así el Concello el que asuma la gestión de la piscina cubierta y lo hará con carácter temporal a partir de mañana. ¿Cómo? Se pondrán a disposición del servicio empleados municipales para apoyar a los seis trabajadores de la concesionaria, a los que el Concello de Melide «lles dará continuidade a través dunha empresa durante un tempo determinado», apunta la regidora, que descarta asumir la nómina de los operarios que a corto plazo se enfrentarán a un futuro incierto «porque, ademais de non estar presupostado, sería ilegal collelos sen antes convocar un concurso para cubrir as prazas», explica.
Así salvará la situación el ejecutivo melidense, que descarta convocar un concurso para adjudicar de nuevo la gestión de las instalaciones hasta que, al menos, se proceda al acondicionamiento integral que es necesario y obligatorio realizar en el complejo. La alcaldesa desvela, al respecto, «que se acumulan, dende hai anos, varios escritos de Sanidade notificando sancións graves debido ás deficiencias da piscina». Técnicos municipales ya trabajan en la elaboración de un informe para detallar las mejoras que habrá que acometer y para las que «farán falta moitos cartos», avanza Ánxeles Vázquez. De momento y para preservar el servicio se realizarán las mejoras de carácter más urgente.

Parece mentira que a piscina continúe a ser fonte de polémica, pois a instalación vén a dar que falar dende a súa inauguración. Esperemos que, pese aos problemas, continúe a dar servizo de xeito ininterrompido, para que os melidenses poidan gozar das vantaxes que achega a práctica da natación sen ter que trasladarse a vilas veciñas.

Esta fin de semana lin unha entrevista á xente de Cabozo coa que sentín certo malestar, por considerar que o ton non era o atinado, sensación que foi a peor ao ver o mal que reciben as críticas os seus responsables (especialmente cando dende Código Cero dámoslle unha cobertura moi superior á súa dimensión real por mor da súa peculiaridade).
Para que se comprenda o meu parecer, quixera destacar algúns comentarios publicados en Galicia Confidencial:

Daquelas 30 persoas que usaban Cabozo en 2008 pasouse a unha comunidade darredor de 7.000 persoas, entre usuarios rexistrados na nosa propia plataforma e aqueles que nos seguen noutras redes nas que tamén temos presenza

Coido que non viría mal repasar as clases de teoría de conxuntos para ver que as contas non teñen moito sentido. O normal é que os seareiros de Cabozo en Twitter e Facebook sexan usuarios de Cabozo. Non ten sentido inflar as cifras (incluso engadindo unha vela de máis á súa torta de aniversario, xa que realmente cumpren 3 anos en marzo) cando en todo momento se di que o volume non importa.

unha rede social que pouco ten que envexar ás redes sociais internacionais en canto a utilidades postas a disposición dos seus usuarios

Aquí é onde comezan os comentarios que considero que son pouco humildes. Tecnicamente Cabozo está moi lonxe de calquera outra plataforma social internacional, e mesmo dalgunha plataforma galega como Chuza (tras a explosión do Blogomillo era unha auténtica plataforma social galega, que foi esmorecendo por múltiples motivos para renacer como unha sombra do que foi).

Non deixa de ser salientable que algunhas destas funcionalidades, que posteriormente tiveron unha grande repercusión ao ser incorporadas polas grandes redes sociais, fosen postas moito antes a disposición dos usuarios de Cabozo

Coido que están a falar do integración dun servizo de multiconferencia en Cabozo, o que logo resultou rechamante cando fixeron algo semellante plataformas como Google+, pero as comparacións son odiosas: Cabozo só fixo uso dun servizo externo (usar Ustream.tv para facer videoconferencia é bastante trapalleiro), e o resto de plataformas están a facer desenvolvemento moi grandes que poden chegar a mudar o xeito de comunicarnos.
Por exemplo, que con Google+ poida facerse multiconferencia de vídeo con 10 persoas é brutal, pois ten un compoñente tecnolóxico moi forte detrás (que incluso conta cunha API pública), que facilita a comunicación en grupo entre usuarios de ordenadores, móbiles e tablets.

Dende Cabozo coméntanme por Twitter “Para un intre a coñecer Cabozo de verdade e logo compara funcionalidades, por exemplo, coas de Twitter. E falamos” e volvo a reiterar que a falta de humildade. Twitter é unha plataforma que, aínda que pareza que só permite intercambiar texto de 140 caracteres, ten por debaixo moito máis. As funcionalidades de Twitter son cada vez maiores, aínda que presente certa simplicidade para manter a súa esencia. Pero o feito de que conte con potentes versións móbiles ou que incluso que veña integrado en iOS 5 e que vaia integrarse en OS X 10.8 son claros exemplos de que querer establecer comparacións non é moi atinado.

Sinceramente, non coñezemos a ninguén na rede galega ao que o termo “gurú” non lle quede demasiado grande. Se existisen eses “gurús” do galeguismo 2.0, estarían a participar activamente, ademais de nos Twitter, Facebook e compañía, en Cabozo  pois non hai rede en internet máis galega ca esta.

Todo depende do que lle chamemos gurú ou galeguismo 2.0, pois ambos son conceptos moi subxectivos, pero dicir que non hai ninguén na Internet galega poida poidamos considerar como “autoridade intelectual” é algo que moitos poderían tomar como insulto. Non podemos esquecer que da nosa comunidade son moitos dos referentes na Internet española (como Javier Pedreira, Enrique Dans, Pedro Jorge Romero, Dani Seijo, Felipe Rivero, Juan Gómez-Jurado…) e aínda que o número de expertos que opten por comunicar en galego sexa menor, desprezalos non é un bo xeito de facer amigos.
Pero dar por sentado que un experto do sector ten que participar activamente nun espazo de nicho paréceme moi esaxerado, especialmente o asegurar que Cabozo é a rede máis galega que hai na Internet. ¡Baixa Modesto, que sube Cabozo! Reitero que incluso Chuza ten un funcionamento como rede social moito máis importante que Cabozo, e a visibilidade de Cabozo é tan reducida que non ten moito sentido esforzarse en ter unha presenza alí. Os tempos do minifundismo dixital xa pasaron (moitos nin lembran a U-lo?, Xanela, Enxebre, Lareta.net…), e a xente entende que é máis produtivo buscar unha identidade en comunidades globais que illarse. Ao igual que os clons locais de Twitter non se sosteñen co paso do tempo, tamén desaparecen as opcións de crear un YouTube local, a viabilidade a longo prazo de proxectos como Tuenti tamén póñense en cuestión… polo que pedir presenza en Cabozo, e sobre entender que son un referente paréceme excesivo.

Non vou negar que nos chama a atención que medios que nacen coa filosofía de Praza.com, por exemplo, de entrada sigan os mesmos pasos dos medios tradicionais apostando só polas grandes redes sociais.

Non parece o mellor xeito de pedir apoios. Con boas maneiras a xente de Praza podería facer algo conxunto con Cabozo, o que suporía un esforzo pola súa banda, pero criticando nunha entrevista…
Tampouco hai que esquecer que Praza Pública integrou un sistema de comentarios (Disqus) que permite a identificación con Google, Twitter, Facebook e outros sistemas, ou sexa, que non parece doado facer algo semellante con Cabozo, pois as plataformas citadas poñen moitas facilidades para a interoperar con outros servizos.

Poderiamos falar longo e tendido sobre a nosa impresión ao respecto, sobre por que se ven sempre as mesmas caras en case todos os eventos; sobre como determinadas persoas poden chegar a ser considerados referentes do social media galego a pesar da súa nula ou controvertida traxectoria; sobre que coñecementos reais teñen en social media os xestores destes eventos galegos e que criterios seguen para elixir os relatores dos mesmos; sobre por que non se conta con xente con verdadeira experiencia na xestión de webs sociais en Galicia que seguro que poden contar cousas máis interesantes para os negocios galegos que algún “figura” que vén a contar películas que nada teñen que ver coa realidade galega, etc.

Outra vez faltando á xente (e sen concretar). Se hai moitas caras repetidas é en boa medida porque en Galicia somos poucos. É como criticar que no cine español sempre saen os mesmos actores. Que algúns eventos teñan programas de pouco nivel é en moitas ocasións un problema de recursos, pois non son poucos os casos nos que non se paga un can aos oradores (nin sequera o desprazamento), pero incluso así hai presenza de auténticos profesionais con experiencia no sector. Supoño que estamos ante un comentario sobre a mala acollida que tivo Cabozo entre os asistentes ao B-web, que non entendían que a plataforma social de Antonio Mariño e Ánxel Folgueira puidese servir de modelo de negocio (supoño que foi simplemente un problema de contexto).
En definitiva, que non entendo ese xeito e inchar o peito por parte da xente de Cabozo, que hai preto de 3 meses anunciara que suspendía o desenvolvemento do seu proxecto (¿quen no seu xuízo aposta por un proxecto conxelado aínda que operativo?), especialmente cando, pese a mudar de aparencia, ten moito que mellorar en usabilidade (afastarse da norma neste ámbito normalmente é unha mala idea).
Espero que o proxecto manteña o seu pulo no tempo, especialmente polos seus usuarios, pero continúo a recomendar aos seus voceiros que teñan máis sentidiño á hora de botarse flores e de falar mal do que se fai en Galicia, pois non son os únicos que están a tirar para adiante con poucos apoios, e sempre fai máis unha cenoria que un pau.

Esta mañá esperteime cunha nova bastante relevante para o Concello de Melide, como é o cesamento de Socorro Cea como cabeza visible do BNG local, tras varios anos de intensa actividade nos que ostentou cargos como o de deputada provincial e alcaldesa:

La exalcaldesa de Melide deja la dirección del BNG

Socorro Cea alude a razones personales en su salida del consello local del partido, que renueva 4 de sus 5 miembros
La exregidora de Melide y portavoz municipal del BNG, Socorro Cea, no forma parte del nuevo consello local del partido, del que era miembro desde que en el 2003 encabezó por primera vez la candidatura nacionalista a la alcaldía. La salida de Cea del órgano de dirección del BNG melidense obedece, tal y como ella misma afirma, «a motivos exclusivamente persoais e familiares». Cea explica que «deixo temporalmente algunas responsabilidades» debido principalmente a que está esperando su segundo hijo.
Quien sí repite como responsable local del BNG es Xosé Iglesias, en quien la asamblea de militantes melidenses ha vuelto a depositar su confianza. Iglesias, licenciado en Humanidades y diplomado en Educación Primaria, ocupa ese cargo desde hace dos años y medio, y lo compatibiliza desde este mandato con el de edil en las filas de la oposición del Concello melidense. La renovación en el consello local del partido obedece a que «logo de celebrarse a asamblea nacional toca renovar os organismos de dirección e porque houbo una renovación no grupo municipal», explica.
En efecto, junto a Socorro Cea también han salido del órgano de dirección del BNG melidense María José Rodríguez Gómez y Anabel Ramos Rúa -edilas en el gobierno local el pasado mandato-, amén de José Blanco. El único que permanece de la anterior ejecutiva local es Manuel Souto Vázquez, al que acompañan en una renovada dirección Xosé María Santín Amo -concejal en las filas de la oposición municipal-, Xulio Fernández Carnedo y Saínza y Gutier González Lirio.
Los cambios en el BNG de Melide han sido aprobados por unanimidad de la asamblea local de militantes, que non han causado ninguna baja vinculada con la escisión de Encontro Irmandiño de la formación frentista.

Pero para min o máis rechamante de todo isto é que esta é a primeira nova sobre Melide que publica La Voz de Galicia na sección de comarcas de Santiago de Compostela súa páxina web dende hai un mes e unha semana, deixando claro que a reforma do seu espazo na web é unha trapallada que queda moi lonxe do discurso de aposta pola información inmediata e o xornalismo local para ser xusto o contrario.
Aínda resulta máis desquiciante comprobar que o buscador da web de La Voz si amosa os titulares das novas sobre Melide que publica na edición en papel… ¡amosando un erro 404 (páxina non atopada) se intentamos consultar algunha delas! Confírmase así a sospeita de que o redeseño da web é simplemente un recorte brutal de contidos para retrasar o máximo posible a fuxida de lectores do papel, o que parece un erro monumental (se hoxe xurdise un xornal en liña local da comarca, captaría toda a audiencia de vez, e a necesidade de acceder ao xornal en papel desaparecería para todos os veciños con acceso á Rede).
La Voz de Galicia na Internet deixa de ser un medio de referencia para os melidenses, o que supoño que está a acontecer na meirande parte do rural galego. Eles saberán o que fan, pero a min esa política paréceme aínda peor que o pagamento por contidos, pois o criterio de publicación das informacións parece totalmente aleatorio/arbitrario (¿que ten a nova de Soqui que non tivesen as novas do último mes para que merecese a súa publicación na web?).

Parece que os xornais non dan aprendido, e gustan de colocar no mercado unha serie de produtos tecnolóxicos que só poden responder á descrición de merda pinchada nun pau, creando falsas expectativas aos seus lectores, que adquiren supostos ordenadores portátiles para logo atopar un produto que vén a ser como unha axenda electrónica disfrazada.
Nesta liña temos agora unha promoción de El País que bota a andar o vindeiro domingo e que recomendo non tocar nin cun pau,  pois o equipo que permite adquirir por 99,90 euros + cupóns non é un portátil de verdade, senón que o Airis Kira con pantalla de 9 polgadas é unha especie de reprodutor multimedia portátil con Android dentro da carcasa dun ultraportátil de baixo custo, no que é unha configuración que como mínimo mete medo. Nin que dicir ten que o dos 299 euros de prezo de venda recomendado é unha mentira (o produto aínda non chegou ao mercado, e de venderse, tería un prezo moi inferior) habitual neste tipo de promocións (para conseguir un efecto rebaixa).
Falamos dun trebello,  que responde realmente ao nome de Airis Kira N9010 (que xa aparece nos foros oficiais de Airis), cunha pantalla cunha resolución de 800 x 480 píxeles (propia dunha pantalla de 3,5 polgadas, non de 9, polo que teriamos píxeles coma puños), un procesador ARM Cortex A8 Core V7 de ata 1,2 GHz (ou sexa, o cerebro dun móbil), 512 Mb de memoria RAM (ou sexa, como o móbil que merquei hai 2 anos), 2 Gb de almacenamento interno (dos que boa parte ocupará o sistema operativo, polo que haberá que mercar tarxetas SDHC para ampliar a súa capacidade), 4 portos USB 2.0 (xa me preguntarán para que, pois os trebellos para Windows non contan con controladores para Android), Wi-Fi, Ethernet, batería cunha autonomía de ata 6 horas (habería que velo), unhas dimensións de 247 x 173 x 24 milímetros e un peso de 0,97 quilos (¡¿Comorl?!  ¿Metéronlle lastre para que pesase máis de 500 gramos?).
Pero logo está o detalle de que o dispositivo din que vai con Android 4.0 e que conta con Flash 10.1, factores que eu poño totalmente en dúbida, especialmente coñecendo os precedentes da marca (especialmente no que ao soporte de Adobe Flash se refire). É tan sospeitoso como o feito de que digan que pode reproducir “vídeos favoritos en calidade Full HD” o que sería a 1.920 x 1.080 píxeles, o que claramente é imposible cunha pantalla de 800 x 480 sen saída de vídeo externa. Pero para min a grande tomadura de pelo é dicir que é un ordenador portátil. Estamos ante un móbil con Android cunha pantalla grande e un teclado, e para iso recomendaría antes pillar un dos smartphones que vende a bo prezo os de Tuenti, que polo menos serven para falar por teléfono e para conectarse por 3G.
¿Canto pagaría eu polo portátil Airis de El País? Nada. É un dispositivo do que resultará complicado facer un bo uso, pois carece de potencial para moverse polas páxinas web modernas con soltura e funciona cun sistema operativo que non está pensado para operar cun touchpad a xeito de rato (senón que deseñouse para unha pantalla táctil), polo que o máis probable é que a meirande parte de aplicacións e xogos non funcionen debidamente. Este tipo de produto só serve para encher a casa de refugallos ou para amargar aos pequenos da casa cun agasallo que non manterá a ilusión ata despois do primeiro acendido do equipo.
Este tipo de promocións están no límite da publicidade enganosa, e se os responsables dos xornais soubesen o que están a facer, evitaríanas a toda costa.

Ao escoitar esta mañá a nova do pasamento de Whitney Houston, pasáronseme pola cabeza eses primeiros discos dela que aínda conserva o meu irmán en vinilo (o terceiro disco coido que o mercara eu en casete), e quixera lembrar a súa figura artística neste espazo, aínda que só sexa polo que significou para o mundo da música e para as nosas vidas.
Aproveito para comentar que me parece moi inxusto algo que coido que vai acontecer nos vindeiros días, e é que a morte de Whitney non vai causar tanta sensación como a de Amy Winehouse, cando esta última case era unha one hit wonder da que ninguén daba un can polo seu futuro, mentres que a cantante norteamericana tivo unha carreira meteórica que vai resultar difícil que supere ninguén, especialmente polo feito de que vender 170 millóns de discos para unha cantante actual é impensabble.
Tamén quero reivindicar o seu meirande éxito, I Wanna Dance With Somebody (Who Loves Me):

¿Son o único que pensa que a canción non fala para nada de bailar?

A reivindicación vén porque en distintos medios parecen ter esquecido toda a carreira de Whitney Houston como cantante, como se o único que fixese na súa vida fose a banda sonora de El Guardaespaldas. Si, dese disco vendéronse nada menos que 44 millóns de copias, pero non podemos esquecer que I Will Always Love You é un temazo de Dolly Parton que podiamos ver na película que fixo con Burt Reynolds (La casa más divertida de Texas):

Tamén sería inxusto falar de Whitney sen comentar que o xénero musical no que reinaba (o R&B) está a quedar sen as súas principais figuras, xa que hai poucos meses tamén deixounos Michael Jackson (quen reinaba nas listaxes de vendas co seu Thriller, seguido nos seguintes dous postos do xénero por Whitney), de xeito que agora o facho que ilumina o R&B queda na man de Mariah Carey, que non parece estar á altura, aínda que soubo aproveitar moi ben o parón creativo de Whitney nos anos 90 para ocupar o seu espazo. Curiosamente unha das artistas que podiamos considerar madriña do xénero (de xeito literal no caso de Whitney), Aretha Franklin, pese a ter 69 anos, aínda estaba a dar guerra ata hai ben pouco:

Unha mágoa que as artistas actuais non saiban manter o tipo dese xeito ao longo do tempo.

En vista de tantas mortes prematuras entre os artístas que escoitaba de mozo, só podo dicir unha cousa: ¡Que alguén avise a Prince e a Rick Astley! ¡Que teñan coidado! Xa sabedes, toca mirar aos dous lados da rúa antes de cruzar.