O Concello de Melide presentou o pasado venres a nova edición de Mercamelide:

Nova imaxe e innovación na IX Edición do MERCAMELIDE 2012

O concelleiro de Promoción Económica, Santos López Novo, presentou o pasado venres en rolda de prensa a vindeira edición do Mercamelide que terá lugar na vila na segunda fin de semana do mes de Febreiro

A IX edición do Mercamelide está chea de innovacións. Entre a novidade máis importante, a xornada do domingo día 12 a feira contará coa máquina de filloas de Lestedo, capaz de producir 1.500 filloas por hora, que serán repartidas gratuitamente entre as persoas que se acheguen ao Pazo de Congresos da vila este día. Ademáis, para os máis cativos e cativas da vila o Mercamelide ofertará hinchables gratuítos durante as dúas xornadas desta feira de oportunidades.

O edil responsable desta área de goberno, Santos López resaltaba en rolda de prensa a imaxe renovada que ofrecerá Mercamelide nesta novena edición. Non se trata soamente dun novo logotipo identificado coa imaxe do comercio de Melide, senón que tamén a cartelería irrumpe con forza fronte á monotonía de anos anterioes. Así mesmo, tamén estarán presentes novos stands, feitos por alumnos e alumnas do Ciclo de Madeira do IES de Melide; dous stands da man do Concello de Melide e outro para que os rapaces deste ciclo expoñan os seus traballos de madeira e moble.

Como adoita a ser habitual o Pazo de Congresos que acolle esta feira encherase de stands do comercio local que tentarán dar saída a produtos de calidade a prezos máis baixos do habitual para dar saída ao stock de inverno. Haberá un amplo surtido entre artigos de textil, calzado, fogar, ferraxería, deportes, lencería, menaxe, moble, perfumería, óptica, entre outros.

O horario para visitar a feira será ininterrumpido dende ás 11 da mañá e as 8 da tarde, dando así posibilidade aos veciños e veciñas de Melide e comarca de achegarse ao Mercamelide ao longo de todo o día. Ao igual que na pasada edicción, contarase cun contador de persoas que contabilizará o número de público que participe nos dous días da fin de semana na Feira.+

O cartel do evento é o que segue:

Esperemos que esta edición teña unha boa acollida, aínda que non parece que 2012 vaia ser un ano que destaque polo elevado consumo

Nos últimos días non podo máis que agradecer o apoio que están a amosar moitos medios de comunicación ao noso traballo na revista Código Cero. Así, a semana pasada, dende Culturagalega.org tiveron a ben contactar comigo para dar a miña opinión sobre o estado das aplicacións móbiles en Galicia nun interesantísimo artigo no que fan un bo retrato do fenómeno, o que practicamente coincidiu no tempo cunha entrevista publicada en El Correo Gallego co gallo do 10º aniversario da edición impresa de Código Cero.
A entrevista publicada onte na edición impresa de El Correo Gallego foi unha grata sorpresa, especialmente polo feito de vir reseñada na portada do xornal compostelán.
Quen tivo a ben facerme a entrevista non foi outro que Xabier Sanmartín Cuevas (quen entrevistara ao profesor José Luis Orihuela hai poucos meses), e unha blogueira do mesmo xornal, Arantxa Serantes, tamén aproveitou o seu texto para rendernos unha homenaxe. Moitas grazas a ambos.
Como a edición en papel do diario xa non está dispoñible nos quioscos, e na web non pode lerse o texto íntegro, publico aquí unha transcrición:

“Antes, cando saíu o primeiro iPhone, a xente preguntábame o que tiña na man”

MARCUS FERNÁNDEZ Webmaster e subdirector da revista Código Cero

Marcus Fernández é dos profesionais galegos máis curtido nas novas tecnoloxías, augas que hoxe o bañan todo pero que no 2001, cando non había YouTube, nin Facebook, nin Twitter, el xa navegaba. Coñecémonos ao traballar na etapa inicial do Correo TV, e dende a súa labor como subdirector de Código Cero, hoxe repasa para EL CORREO GALLEGO a evolución de dita revista ao cumprir os seus 10 anos. Retrata ademais o desenvolvemento tecnolóxico logrado en Galicia.

En que foi cambiando o interese dos lectores?

Houbo un desprazamento… O PC deixou de ser o centro da atención para dirixirse todas as miradas á Internet e, xa nos últimos anos, á mobilidade. Cada vez a tecnoloxía está a verse máis como unha ferramenta, iso facilita un público máis variado, aínda que o principal valor que temos é o feito de que o sector TIC (Tecnoloxía da Información e a Comunicación) galego medrase e collese forza, xa que ao sermos o único medio especializado no mesmo, fai que os seus axentes estean pendentes do que publicamos. Non é así moi importante o noso número de lectores, senón o feito de que é rico en estudantes e profesionais galegos que contan con nós para informarse e para dar a coñecer as súas actividades.

Como variou o traballo á hora de xestionar información?

Aínda que dende o comezo centramos o noso fluxo de traballo na Internet, o volume de novas coas que traballamos é cada vez maior, o que tamén supón un importante atranco. Agora non temos que esforzarnos para atopar información do sector tecnolóxico en Galicia, senón todo o contrario. Pasamos de escribir sobre tecnoloxía no mundo, reservando un pequeno espazo a iniciativas galegas, a facer xusto o contrario…

Qué liñas deben destacarse en Galicia en relación ao logro das TIC durante eses 10 anos?

As iniciativas para loitar contra a fenda dixital no rural foron do máis destacable… o que se traduciu tanto na mellora de infraestruturas para levar a Internet máis aló dos grandes núcleos de poboación como á evanxelización a través da formación e da creación de servizos que hoxe vemos tan naturais como a cita médica a través da web.

Que fenómeno destacaría do chorro de novidades?

O fenómeno das plataformas de redes sociais coma Facebook ou Twitter pilloume por sorpresa. Parecíame complicado que os usuarios da rúa adoptasen con tanta intensidade e en tan pouco tempo unhas ferramentas que noutros tempos quedaban relegadas aos amantes da tecnoloxía. Tamén a popularización dos smartphones foi abraiante. Lembro que cando eu facía uso do meu iPhone (o primeiro modelo, que non chegou a comercializarse en España) a xente preguntábame o que tiña na man, e tras a chegada do iPhone 4 resulta case imposible non atopar a alguén utilizando un dos móbiles de Apple en calquera cafetería concorrida.

Que debe mellorar na saúde deste sector en Galicia?

O acceso á Rede no rural (mesmo nos suburbios das cidades), a creación de servizos que os cidadáns desconectados consideren de interese, a proliferación de contidos en liña por e para os galegos (estamos a vivir unha crise moi importante a este respecto) e o fornecemento das empresas do sector a nivel económico, pois aínda que hai moitos proxectos interesantes, a captación de financiamento segue a ser un atranco difícil de superar lonxe dos centros de decisión internacionais.

Como é hoxe esa Galicia 2.0?

Temo que a situación non está a altura do agardado. Hai uns anos tiñamos unhas expectativas moi boas, co xurdimento do chamado Blogomillo e numerosos proxectos de comunicación na Internet en galego, pero moitos esmoreceron, e agora temos unha importante carencia de contidos na nosa lingua. É algo que temos que solucionar entre todos. Cómpre subliñar que non é preciso crear plataformas galegas para a difusión de contidos, pois podemos galeguizar o uso das actuais, coma se fixo coa tradución da interface de uso de Facebook. Non precisamos dun YouTube en galego, senón que o que debemos facer é encher YouTube de vídeos en galego, e gañar a pulso un espazo na web, o que esperemos que sexa aínda máis visible en 2013, cando é posible que teñamos dominio para a lingua e a cultura galegas (o .gal).

Caducarán as redes sociais?

Non estamos ante unha moda, senón ante un cambio de paradigma. Ata o momento os medios de comunicación difundían contidos e os usuarios consumíanos, pero agora calquera é emisor e receptor de información, o que non vai mudar. Iso tampouco supón a desaparición das canles de lecer consideradas como pasivas. Pode que esteamos a sobrevalorar a audiencia dalgunhas canles (o consumo televiso é moi superior ao de, por exemplo, YouTube) e teremos que deixar pasar varios anos para colocar as cousas en perspectiva, aínda que do que non teño dúbida é de que o futuro é unha cidadanía conectada, especialmente grazas ás plataformas móbiles.

Para rematar tamén quero agredecer os comentarios que fixeron moitos amigos a través de Twitter, Facebook e móbil para dar conta de que viran a entrevista. Pilláronme nun momento persoal no que os folgos foron especialmente benvidos.

Onte tiven a fortuna de poder asistir ao segundo aniversario da LaconNetwork en Arteixo, no que foi unha das mellores edicións do encontro, aínda que igual cun formato que está un tanto afastado do aire informal deste tipo de eventos, pero do que coido que gozamos todos os participantes dun xeito ou outro.

Pero do que quería dar conta no blog é da cantidade de trebellos que podían verse no Centro Tecnolóxico de Arteixo, cantando especialmente o tablet U97, que podiamos considerar como un fistro de pecador, por ser un dispositivo con Android 2.3 que disfraza o seu software de Android 4.0 e o seu hardware de iPad. ¡Nin Gotenks chegaba a tanto!

Tamén foi unha gozada ver o ben que ía a última versión do Slot Racing no Galaxy Nexus do seu autor, Alberto Ruibal. Un grande xogo nun grande móbil.

Aínda que para grande, o Galaxy Note, un dispositivo que resístome a chamar móbil polo seu inmenso tamaño. Para min é unha PDA moderna, que incluso admite a entrada de texto escrito con lapis.

Si, ver a alguén falando con semellante trebello na orella dá unha impresión moi rara, pero ao final parace que iso do tamaño dos smartphones é algo que só estará limitado polo tamaño dos petos dos pantalóns dos usuarios
Aínda que a min ao ver semellante cacharro na orella véñame sempre á memoria un chiste un tanto malo:

- Manolo, chámote polo cortacéspede.
- ¡Carallo, que ben se oe!

E, pasando de hardware a software, Camilo Ameijeiras amosounos a aplicación móbil oficial da LaconNetwork, que por fin podemos descargar da App Store. Todo un carameliño que poderemos ver en distintos sabores en eventos futuros, grazas Bits for meetings (B4M).

Cando falo por teléfono coa miña nai teño o costume de ir ata a galería do salón para mirar a rúa, e esta noite puiden ver unha desas situacións típicas en calquera cidade, pero que me indigna especialmente, pois no meu barrio leva tempo sendo un problema grave a xente que aparca onde lle sae dos collóns mentres van tomar unhas copas, sen importar se están sobre unha mediana, bloquean un garaxe ou impiden circular por unha rúa. Esto último foi o que pasou xusto na esquina na que vivo, e 2 coches moi considerados aparcaron máis adiante da zona estipulada, estreitando a vía de xeito que é case imposible circular sen axuda externa, e dando lugar a unha escena patética:

Porque é triste que houbese coches pitando durante media hora, chamasen á Policía Local, chegase a grúa e estivese intentando mover un dos vehículos mal estacionados durante outra media hora para que aparecesen os propietarios, case consternados polo que vían que estaba a acontecer. Pero non digo iso gratuitamente, pois hai que pór os sucesos no seu contexto:

E con contexto refírome que á altura da última farola que pode verse na fotografía está a entrada dun aparcadoiro público.

Vaia, que me parece a hostia que quen se poida permitir un coche descapotable non poida pagar 2 euros no parking.
Para máis inri o aparcadoiro foi unha esixencia veciñal durante unha década, e agora que está construído, o público (agás os que van ao Eroski) non o usa, provocando problemas de viabilidade económica para concesionaria e non resolvendo o problema do tráfico na zona.

Aos 3 coches mal estacionados xunto aos multados non lles puxeron receita ningunha, pois aínda que estaban en curva, non molestaban a estas horas. Ou sexa, que quedou claro que non había afán recadatorio na intervención da Policía Local e do servizo da grúa, por se a alguén lle dá por pensar mal.

O pasado verán comentei que o meu irmán Xurxo participara na gravación dun programa de Cifras e Letras (TVG) e finalmente emitiuse hoxe, polo que xa podemos dicir moi alto que volveu o ferrado:

A mensaxe coa que pechou o meu irmán o programa parece un tanto críptica, pois vén dunha expresión do meu pai, quen mentres Xurxo non sacaba as oposicións de primaria chamábao profesor de ferrado

Aproveito a ocasión para desculpar publicamente ao profesor Mira por chamarme Carlos Ballesteros, co que compartía a subdirección da revista Código Cero (ou sexa, que foi unha metedura de zoca comprensible), á vez que non podo evitar agradecerlle todas as veces que atendeu ás nosas preguntas sobre os seus proxectos (entre os que destaca a organización do Programa ConCiencia) e os desfiles de camisetas divertidas.
Tamén teño que admitir que, tras a sorpresa de atopar a María Canosa durante a gravación do programa (foi antes de que se fixera público que Yolanda Castaño abandonara Cifras e Letras), quedei aínda máis abraiado pola súa amabilidade. Con xente así dá gusto.