O Photoshop é unha aplicación que mudou para sempre o mundo da imaxe, e agora podemos estar sempre cunha pel perfecta, ocultar detalles indesexados dunha instantánea, modificar encadres… en definitiva, mellorar a aparencia da realidade para a súa conservación futura. Pero, ¿e se puidesemos facer o mesmo coa nosa vida diaria? Esa é a proposta de I have PSD, unha peza multimedia que recoñece a importancia do Photoshop:

Para min a relevancia do Photoshop queda patente cando vemos que moita xente empregan verbos coma fotoshopear/fotochopear, deixando claro que o fotochó transcendeu de marca a palabra de uso cotián, coma os kleenex ou os donuts, para envexa de Apple e Microsoft, pois as mazás e as fiestras chegaron antes aos dicionarios que as aplicacións informáticas aos nosos escritorios

A xente de OCC Móvil, un servizo de busca de traballo ao que pode accederse dende o móbil, lanzou unha orixinal campaña publicitaria na que con distintas imaxes representan a posibilidade de acceder á súa bolsa de emprego dende calquera lugar.
¿É atinado facer anuncios así? A eficacia descoñézoa, pero eu botei unhas risas … Iso si, o resto de anuncios son máis discretos:

Cando na casa discutimos algo ao xantar ou vendo a televisión, en moitas ocasións saco o móbil do peto e busco na Rede a resposta do que estamos a falar, algo que hai uns anos parecería imposible, e que está a cambiar o xeito de ver o mundo. Tendo tantas respostas na palma da man, xa non temos que deitarnos con dúbidas coma o nome do actor que sae na película que botan na tele nin hai que discutir sobre se un persoeiro ten tal ou cual idade. De feito, coma o uso da Internet móbil pase a ser de uso coitá incluso polos menos tecnófilos, dentro de pouco certas situacións pasarán a verse como anacronismos, e temos como exemplo un simpático sketch de CollegeHumor que leva o conto ao mundo do cine:

Xa sei que Psicosis non sería o mesmo se na ducha houbese unha mampara e que un móbil con GPS solucionaría as situacións nas que os protagonistas están perdidos están perdidos no monte, pero, ¿chegaremos a ver co tempo eses argumentos coma ridículos? Agardo que non.

O negocio dos comics nos EE.UU. é moi diferente ao español, e en certo sentido os comic books son revistas de comics, nos que a publicidade ten unha presenza moi importante, e cunha temática moi distinta da que vemos por aquí, de xeito que non se limita a auto-promocións e anuncios de xoguetes, tendo moita presenza os videoxogos e o cine, e coma exemplo desto último temos que varias coleccións renderán homenaxe á película Tron: Legacy ¡nas súas portadas!
Concretamente serán os seguintes números:
•Amazing Spider-Man #651 (Spider-Man)
•Avengers #7 (Spider-Woman)

•Avengers Academy #7 (Mercurio)
•Captain America #612 (Capitán América)

•Incredible Hulks #618 (El Motorista Fantasma)
•Invincible Iron Man #33 (Iron Man)

•New Avengers #7 (Ms. Marvel)
•Secret Avengers #7 (Caballero Luna)

•Thor #617 (Thor)
•Wolverine #4 (Lobezno)

Eu non logro decidir se estamos ante unha sinerxía digna de admiración ou se temos un caso de mercantilismo puro e duro. Aínda que como nos EE.UU. poden conseguirse a meirande parte dos comics da Marvel con 2 ou 3 portadas distintas, quen non guste de Tron sempre poderá adquirir exemplares máis ortodoxos das súas coleccións favoritas.
¿Atreveranse a repetir a experiencia no futuro? Porque como comecen a facer cousas así con películas, series de televisión ou produtos de consumo (xa estou vendo o mes de Ford ou de Xbox 360) a cousa pode resultar noxenta, e incluso resultaría molesta para os autores, que poderían ver prostituídas as súas obras.

Tron: Legacy promete ser a película do Nadal, chegando aos cines en decembro e prometendo unhas 3D espectaculares, aínda que supoño que non estará á altura da súa obra orixinal, Tron, á que renden homenaxe no seu último póster:

Non podo evitar emocionarme ao pensar que vai volver ese mundo virtual desenvolvido no interior dun sistema informático, que é todo un referente cultural friki como Juegos de Guerra, habendo moi poucas películas capaces de chegar ao seu nivel (resulta evidente que nin Hackers nin Sneakers. Los Fisgones, pese a ter o seu aquel, conseguiron chegar a marcar a unha xeración). O mellor para ir preparándose para este exercicio de nostalxia é ver o trailer da nova película:

Enrique Dans contribúe hoxe á difusión do videoclip Cuando fuimos piratas, de Toni A. Martínez (si, o mesmiño que superou as 800.000 reproducións en YouTube co seu tema Piso de 30 metros) e Gina:

Ver letra ▼

O tema musical pode descargarse de balde en MP3 e pretende deixar claros conceptos coma que os CD están obsoletos dende o momento no que non hai xeito de escoitalos nun reprodutor portátil (¿cando foi a última vez que víchedes un Discman?), que a chamada Lei Sinde é un abuso para as liberdades civís, que o peche de páxinas web non arranxa nada (como pasou co peche de Napster, que puxo as cousas aínda peor para a industria musical) e que os da SGAE están a abusar coas súas prácticas recadatorias (o que estes días estivo moi de actualidade cos ataques repetidos á súa páxina web).
Non hai por qué defender o todo gratis para entender que os modelos de negocio da musica mudaron nos últimos anos, e os que non queiran adaptarse van ter serios problemas, pois é inviable manter unha industria en base a compensacións indiscriminadas en soportes de gravación e dispositivos electrónicos. O cambio non vai chegar, senón que chegou hai anos.