Nunha das conferencias de Viñetas desde o Atlántico de 2008 fixeime en que Miguelanxo Prado tiña na man un iPhone, polo que cando me enterei de que que o Hexed de Emma Ríos estaba dispoñible para iPhone e Android pensei que era inevitable que Prado reaccionase dalgún xeito, e finalmente temos que esta semana presentaron unha conversión da súa Quotidiania Delirante ao móbil de Apple.
Para que poidamos ver de qué vai a cousa, amosan Meigas, o que será a primeira entrega (de balde) desta obra situada no gume entre o cómic e o audiovisual:

Son un admirador da obra de Prado, e obviando ao Xabarín, precisamente a Quotidianía Delirante é para min o mellor que publicou, aínda que esta revisión non acaba de convencerme (ler un cómic a un ritmo imposto paréceme aberrante). Gusto deste tipo de experimentos, pero o que non entendo é por qué o anuncian dun xeito que poderiamos cualificar de fraudulento, pois non dubidan de definir esta novidade coma o primeiro cómic interactivo e animado para iPhone e iPod, pois non é nin o primeiro cómic animado para iPhone (a propia Marvel leva tempo publicando cousas como a nova serie de Spider-Woman) nin é interactivo (agás que consideremos que pasar páxinas supón unha interacción, polo que entón incluso os libros físicos serían interactivos…). Para min o mero feito de adaptar a obra a un formato dixital é suficiente como para concederlle certa atención mediática. Agardo que, aínda que as súas vendas vaian ser ridículas, están a dar pasos nun novo mercado no que cómpre experimentar. Pese a que nunca fon partidario dos videocomics (que existen dende hai moitos anos) son unha canle máis de comercialización, e igual serven para captar lectores para as obras en papel ou, cando menos, para dar maior proxección internacional aos comics de Prado, o que si poderían mellorar as súas vendas en soportes tradicionais, o que sempre é de agradecer.

Tras o éxito do concerto de verán, a Asociación Cultural Melide Vida Musical organiza un Concerto de Ano Novo para o vindeiro 2 de xaneiro ás 20:00 horas na Igrexa Parroquial.
A Asociación supera xa os 100 socios en apoio de 30 compoñentes dunha agrupación musical formada por violíns, violoncellos, guitarra, baixo, batería, marimba, flauta e voz, e neste novo certame contará coa colaboración do dúo ourensán de acordeóns Sons da Eira, así como coa participación da soprano compostelá Concepción Rodríguez Fariña.
O concerto durará máis dunha hora e buscará ser variado, didáctico e divertido, combinando tanto temas clásicos coma contemporáneos, e supoño que repetirá o éxito de certames anteriores.

O pasado vernes chegou aos cines españois a película de James Cameron Avatar, que para quen non o saiba, está desenvolvida totalmente en 3D, o que é toda unha revolución audiovisual, superando a moitas películas deste tipo que puidemos ver ata o momento.
A película en si mesma é unha colección de tópicos, que poderiamos definir coma un híbrido entre FernGully e Bailando con lobos (entre moitas outras películas), na que un humano mediante unha tecnoloxía que non explican, métese no corpo dun avatar para infiltrarse nunha cultura extraterrestre. Así, temos un filme no que altérnanse secuencias na base dos humanos con outras no exterior de Pandora, un mundo de fantasía cunha natureza virxe que pretenden explotar os invasores ante un planeta Terra debastado.
¿Por qué só explotar os recursos de Pandora e non invadir o planeta? Pois porque o planeta xa está habitado, a súa fauna é moi agresiva e a atmósfera é velenosa para os humanos, ou sexa, unha serie de desculpas para xustificar a existencia dos avatares, para que a historia non rematase nun plis-plas.

O reparto da peli é bastante completo, recaendo case todo o peso da película sobre Sam Worthington (a quen vimos hai pouco na última de Terminator e volveremos a ver no remake de Furia de Titáns), aínda que Sigourney Weaver, Michelle Rodríguez e Joel Moore fanlle boa compaña coma humano, mentres que no seu avatar é Zoe Saldana (a Uhura de Star Trek) que o apoia. Coma contrapartida, Stephen Lang interpreta a un desalmado coronel Quaritch, nun papel que defende ben, pese ás súas limitacións (simplemente fai de tipo duro).

No tocante ás 3D, hai que admitir que están moi traballadas, e ver a película en 2D sería pouco menos que un pecado. Estou totalmente certo de que, se deixamos a tecnoloxía a un lado, estamos ante unha obra do montón, pero se tempos en conta a experiencia da súa visualización, é unha peza imprescindible para este Nadal.
Iso si, non é unha película para nenos, pois hai moita violencia e dura máis de 2 horas e media. Tamén está o detalle de que moita xente acaba mareada ou cansa das 3D (e non polas lentes, que son bastante cómodas). Xusto a persoa que sentou á miña esquerda no cine soltou que estaba mareado cando rematou a peli, mentres que eu acabei co ollo dereito un chisco vermello. Vaia, que as 3D son unha boa experiencia audiovisual en plan espectáculo, pero non poden converterse na imaxe do futuro (coma tamén pasou cos sistemas de son 5.1).

Pero o das imaxes estereoscópicas non é o único especial da película, senón que está o feito de que os Ma’vi (habitantes de Pandora) están creados por ordenador coa tecnoloxía que deu vida á criatura Gollum nas pelis do Señor dos Aneis, ou sexa, que case todo o que vemos en pantalla é virtual, o que resulta impresionante, pois a aparencia acadada é bastante realista (agás en momentos moi puntuais).

¿Recomendo ver a película? Se é nunha sala de cine 3D considero que é unha experiencia audiovisual imprescindible. Agora ben, de non poder ter tal oportunidade, a película pódese deixar tranquilamente para o DVD, pois non ten ningún outro elemento rechamante.
Non digo que o filme sexa dos que hai que ver polos efectos especiais, senón que o que digo é que a experiencia estereoscópica que permite vai moito máis aló que outras obras, polo que é altamente recomendable o seu visionado. De querer probar a experiencia 3D, esta sería a mellor película que poderiamos elixir, pois presenta unha cantidade de planos sen precedentes, e visualmente resulta embriagadora.

ACTUALIZACIÓN (21-12-2009): Xa hai datos de taquilla da estrea de Avatar, cunha caixa de 73 millóns de dólares nos EE.UU. e 232,2 millóns a nivel mundial, o que non é ningún record pero deixa claro que están a comercializar ben o produto, pois xa compensarían o custo da película (230 millóns segundo o iMDb) e aínda faltan moitos días en cartel, o lanzamento en DVD/Blu-ray, a explotación televisiva e a cantidade de produtos derivados que poden saír (dende secuelas ata aplicacións da tecnoloxía desenvolvida a futuros proxectos). Un negocio redondo… ¿ou debería dicir esférico?

Estes días choven as informacións sobre o Blu:brain, un trebello que pretendía revolucionar o consumo de contidos audiovisuais no fogar cun disco duro multimedia capaz de gravar o sinal da TDT de alta definición, e que anunciouse hai ano e medio, pero que finalmente no chegará ao mercado ata o 15 de febreiro de 2010 ao prohibitivo prezo de 399 euros, e deixando pasar a forte campaña de Nadal.
¿En qué están a pensar dende Blusens? A min isto chéirame ao navegador GPS con imaxes reais, que tanto anunciaron e que finalmente non chegou ao mercado polo seu elevado prezo. ¿Por qué tardaron tanto en lanzar o produto? Porque agora hai unha chea de dispositivos semellantes, xa consolidados, e con mellor prezo.

Sen ir máis lonxe, o ZoltarTV ten unhas prestacións moi semellantes (pero superiores) e o seu prezo é máis reducido (podemos atopar o modelo de 1,5 Tb por 299 euros). Nin dicir que o ZoltarTV ten conectividade Wi-Fi N, mentres que o Blu:brain conformouse co IEEE 802.11g (bastante máis lento), e que incomprensiblemente o disco duro de Blusens ten unha capacidade de 250 Gb, o que non está xustificada polo seu tamaño, xa que o Blu:brain ocupa máis que os seus competidores (que optaron por discos duros de 3,5 polgadas en vez de 2,5 polgadas).

Pero, ¿non dicían que o Blu:brain tiña conectividade PLC para funcionar a través da rede eléctrica doméstica? Pois outra bola. Resulta que ten Fast Ethernet (nin que dicir que os competidores teñen en moitos casos Gigabit Ethernet), e que así é compatible con adaptadores PLC (venderán a parella a 119 euros). Vaia, que de optar por tal conectividade, o prezo dispararíase aínda máis.

O único punto forte que podería ter o Blu:brain sería o uso de tecnoloxía IPTV para acceder a canles de televisión dixital e contidos baixo demanda, pero iso dependería dun catálogo potente e uns prezos atractivos, algo no que non confío absolutamente nada.

Coido que o Blu:brain nace morto, e que ninguén vai mercar semellante produto por ser inferior aos seus competidores a un prezo máis elevado e que non estará á venda antes de Nadal e Reis. Unha mágoa que pase tal, pois estaría encantado de ter un produto desas características da man dunha compañía galega.

Para rematar, engadiría que non podemos valorar ben o Blu:brain ata probalo, pois a cousa aínda podería ser peor, xa que descoñecemos cal é a compatibilidade real no tocante a formatos multimedia. A min paréceme moi difícil que supere ao Asus HDP-R1 O!Play, que está á venda por 85 euros, e que traga con moitísimos formatos de vídeo e audio (é capaz de facer DTS downmix) acceden a ficheiros en rede ou de discos externos USB ou eSATA. Considero que é unha das mellores opcións actuais para quen queira introducirse na reprodución de vídeos en MKV (e de practicamente calquera vídeo descargado da Internet) nun televisor en alta definición, pois para mercar dispositivos máis completos eu agardaría uns meses, xa que sería interesante ver antes cara a onde van os reprodutores de Blu-ray (pois moitos deles tamén están a soportar MKV) e os gravadores de vídeo (algúns modelos aceptan tarxetas para a TDT Premium ou para sinais de satélite/cable). A paciencia non é mala conselleira.

Esta mañá, dada a proximidade do Nadal, falei con Carlos Amado e Xesús Peleteiro no Bos Días da TVG das consolas de videoxogos:

Está claro que é unha cuestión de gustos. Eu son usuario da Xbox 360, e de usar unha portátil, optaría pola PSP, pois admito que as consolas de Nintendo apenas teñen xogos que encaixen nos meus gustos.
Sobre os xogos tamén falamos un chisco hoxe:

Coido que a semana que vén imos comentar máis sobre xogos, pois non tivemos tempo suficiente para comentar o fenómeno dos xogos musicais, ou facer algunha recomendación de xogos por rangos de idades ou plataformas (que posiblemente é o que quere escoitar moita xente de cara a elixir os agasallos do Nadal).
Precisamente de videoxogos falei tamén o pasado xoves no programa A Tarde da Radio Galega, centrándonos nos xogos musicais e na Wii:

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Quixera destacar que aínda que segundo dos datos que anuncian dende aDeSe os nenos son o grupo demográfico que máis uso fai dos videoxogos (o 80%), a media de idade dos xogadores continúa a ser elevada (ronda os 30 anos) e no volume de negocio os adultos temos moito peso, coma queda claro ao ver os cartos que ingresan xogos coma Modern Warfare 2 e Grand Theft Auto IV. Non podemos esquecer que os nenos non teñen capacidade económica como para mercar con certa frecuencia xogos para Xbox 360 e PS3.
Dende a propia aDeSe recoñecen que o grupo de usuarios que pasa máis de 4 horas á semana xogando é maior nos adultos que nos nenos, o que reflicte un cambio xeracional. A xente que utilizou videoxogos de neno nos os abandonou co tempo, e así é de agardar que a medida de idade de xogadores increméntese durante moitos anos, ata que estea normalizado o uso de videoxogos por todos os rangos de idades, como acontece con outros tipos de lecer electrónico. O tópico de que os videoxogos son para nenos é cousa do pasado, aínda que é unha mágoa que fose Nintendo coa Wii e a DS a que máis contribuíu a tal fin.

A xornalista Sara Rivas vén de avisarme de que no Faro de Vigo publican unha entrevista ao meu bo amigo David co gallo dunhas xornadas sobre as TIC na PEME:

DAVID RODRÍGUEZ - Consultor de aplicaciones informáticas
“El futuro del pequeño comercio pasa por las nuevas tecnologías”
“Ofrecen grandes ventajas a nivel de ahorro, seguridad y eficiencia en el trabajo”

“El futuro del pequeño comercio pasa decididamente por las nuevas tecnologías”, señala David Rodríguez, ponente de las Xornadas de Pequenas e Medianas Empresas e Novas Tecnoloxías que celebró en Pontevedra la Confederación de Autónomos y Profesionales. El consultor señala que “quien antes se adapte tendrá más ventajas, un pequeño comercio puede convertirse en uno mucho grande, pasar de tener los clientes potenciales de su zona a los de toda España si lo que ofrece es realmente interesante, la gran recomendación al comerciante es que se informe sobre las tecnologías porque le beneficiarán y le exigirán menos esfuerzo del que supone”.

—¿Qué tipo de oportunidades brindan las nuevas tecnologías al pequeño comercio?

—Un amplio abanico a nivel de ahorro, seguridad y eficiencia del trabajo en el comercio. Hablamos también de oportunidades a nivel de imagen, porque incluso adoptar las últimas tecnologías da una muy buena imagen a la empresa, además resulta más fácil trabajar con grandes empresas ya acostumbradas al trabajo electrónico y, sobre todo, a nivel de eficiencia de trabajo es sencillamente otro mundo, se acortan pasos que suponen mucho tiempo, un ejemplo: cuando a un comercio llegan facturas de proveedores las tienen que introducir en sus sistemas informáticos y se teclean a mano los datos en el programa, eso es muy latoso, supone una gran inversión de horas de trabajo al mes, mientras que con la factura electrónica puedes lograr un sistema que te llegan las facturas, las tienes todas almacenadas en el disco duro y con una sola orden metes todos los datos en tus sistemas, supone pasar de horas al mes a segundos al mes.

—Ha señalado a la seguridad ¿seguimos siendo una clientela miedosa a la hora de comprar por la red?

—Si, los españoles continuamos siendo miedosos pero la realidad es que es una visión muy equivocada de la realidad porque realmente las transacciones electrónicas son muchísimo más seguras a todos los niveles que una transacción tradicional, por ejemplo la factura electrónica: una factura emitida digitalmente tiene unos niveles de seguridad muchísimo más altos que una factura normal. Ésta es un papel impreso donde sale tu nombre, el nombre del cliente y a lo mejor una firma o un sello, algo que se puede falsificar si alguien de verdad lo pretende, si se falsifican billetes falsear una factura es muchísimo más sencillo, pues con la firma digital que es obligatoria en una factura electrónica eso es totalmente imposible a no ser que te roben el certificado, que es en lo que sí que tienes que tener cuidado, pero nadie va a poder firmar por ti o emitir un documento en tu nombre jamás porque el nivel de seguridad está a prueba de todo.

—¿Están lo suficientemente implantadas las nuevas tecnologías en el pequeño comercio pontevedrés?

—El comercio acumula demasiado retraso en la implantación de nuevas tecnologías, no se atreven porque tienen la sensación de que es algo caro de implementar y que resulta difícil aprender a manejar los nuevos sistemas y eso es falso porque por ejemplo hoy en día el software libre ofrece un montón de posibilidades totalmente gratuitas y muy sencillas de utilizar, con el tiempo la informática se está haciendo cada vez más sencilla para el usuario, ya se ve que en la actualidad cualquiera puede usar Windows y hace diez años no cualquiera podía, los sistemas son cada vez más fáciles y asequibles.

—¿Qué ventajas ofrece una tienda virtual?

—Casi todos conocemos en qué consiste, realmente es un catálogo de productos donde se escoge, se añade a una cesta de la compra personal y después pagas de forma segura. Es algo tan útil como que una tienda que tiene su sede en una ciudad concreta realmente si se quiere molestar a la hora de hacer envíos puede aumentar su negocio a todo el territorio español y eso casi sin coste porque hay muchísimas plataformas para crear tiendas virtuales, yo trabajo en eso y voy a empezar a implementar este tipo de sistemas porque realmente se puede hacer de forma muy barata y las ventajas son muchas, lo único es que la empresa tiene que molestarse en estar atenta a la tienda y hacer los envíos, pero a nivel tecnológico es como recibir un pedido por teléfono y extremadamente seguro.

Sentinme moi orgulloso ao ver a entrevista a David, e aínda que esteamos lonxe de consolidar un lobby das TIC en Melide , ver que hai xente da vila no sector é algo que ilusiona.

Esta semana no Faladoiro de Correo TV dialogaron sobre a transición á televisión dixital terrestre (TDT), contando coma conviados con Ignacio Otero, subdirector xeral de Enxeñería e Planificación de Telecomunicacións da Xunta de Galicia; Ángeles Vázquez, deputada provincial e anterior alcaldesa de Melide; Miguel López, secretario da Unión de Consumidores de Galicia e Santiago Rey, director general de TRedess.
O vindeiro martes pola noite vaise volver a emitir o programa, pero quen o perdera no seu día, non queira agardar, ou non sintonice Correo TV, pode ver a tertulia sobre a TDT a continuación:

Resultoume curioso ter coñecido en persoa a todos os interlocutores agás a un (Santiago Rey), e aínda que os puntos de vista que deron a meirande parte dos convidados eran moi formais, coido que superado o apagamento analóxico vai cobrar máis importancia o perspectiva de Miguel López, pois a información sobre a TDT pasará a un segundo plano, e serán os consumidores os que poranse a esixir un mellor servizo (actualmente é un pitorreo que anden que reaxustes de frecuencia, cambios de potencia e cousas polo estilo, que forzan que en moitos equipos haxa que resintonizar as canles cada poucos meses).
Eu continúo a protestar pola falta de contidos a través da TDT, o que podería agravarse en vista de que boa parte das concesións de TDT de ámbito local están a quedar no limbo, xa que nas últimas semanas o Tribunal Superior de Xustiza de Galicia declarou ilegais as concesións de Ferrol e Pontevedra, ás que poderían seguir outras cidades galegas coma Lugo (onde repítese a mesma ilegalidade). Queda así constancia que o reparto de licenzas de TDT en Galicia foi unha trapallada absoluta, resultando prexudicados os profesionais do sector e os espectadores.