En RadioVoz veñen de comentar que na serie Mentes Criminales citaron a Santiago de Compostela coma se fose o nome dunha igrexa galega, o que finalmente corrixiron na dobraxe:

Na versión orixinal o diálogo era o seguinte:

- According to my snooping, both Matthew Benton and Thomas Valentine Traveled to Galicia, Spain, over the same week 4 months ago.
- That mean anything to you?
- No.
- I did the quick guidebook thing. There’s a church there, Santiago de Compostela. It’s visited by over 100.000 religious pilgrims every year.
- Did his parents say anything about him going on a pilgrimage?
- No, the opposite, actually. His mom said his soul was possessed by evil.

O caso puido arranxarse na dobraxe, e non como coas fallas de Sevilla onde queiman aos santos en Misión Imposible 2.
Onte tamén falaron do tema en La Voz de Galicia:

La serie «Mentes criminales» también peregrina a Santiago

Compostela es la conexión de tres asesinatos en un capítulode la cuarta temporada que Telecinco emitirá el día 26 de junio

Dos muertes aparentemente naturales y sin ningún tipo de conexión. Así arranca el capítulo número 17 de la cuarta temporada de Mentes criminales, una serie del canal estadounidense CBS que durante la tarde y noche del lunes emitió AXN. Sin embargo, la capital gallega tiene un papel protagonista en la trama. «Ambos viajaron a Galicia, España, donde hay una iglesia llamada Santiago de Compostela a la que peregrinan unas 100.000 personas cada año». La intervención de García, la rubia especialista en informática de la Unidad de Análisis de Conducta que protagoniza la serie, seguro que levantó del sofá a más de un gallego que a esa hora dormitaba frente al televisor.

Precisamente, Santiago es la conexión de tres asesinatos que se cometen en Estados Unidos. Y es que la muerte del cura de Compostela, un tal Raúl del Toro, es el móvil de los crímenes. Paul Silvano, un sacerdote italiano con inmunidad diplomática que estudió en el seminario con el cura compostelano, es quien exorciza a los miembros del grupo de «traicionados por su fe» que peregrinaron a Santiago. Lo que no se esclarece en el capítulo es si los asesinatos son una venganza de Silvano por el supuesto asesinato de del Toro.

A pesar de que no hay imágenes expresas de Compostela o del Camino en el capítulo, y del pequeño error de considerar la capital de Galicia una iglesia y no una ciudad, las referencias a Galicia se suceden una y otra vez a lo largo de los 40 minutos que dura el capítulo, y se llega a explicar varias veces que las víctimas «estuvieron en Galicia la misma semana que del Toro fue asesinado». Al parecer, durante esa semana los servicios religiosos en la Catedral fueron cancelados.

Aunque el canal digital AXN ya ha emitido el capítulo, queda una segunda oportunidad para seguir la trama basada en Santiago. El día 26 de junio, Telecinco tiene previsto emitir Demonología en horario de prime time (a partir de las 21.45 horas). La emisión del último capítulo de Mentes criminales en abierto, el pasado 5 de junio, congregó frente al televisor en España a cerca de dos millones de espectadores.

Internet

Los más impacientes, sin embargo, pueden verlo a través de Internet. En Youtube, el capítulo en cuestión se puede ver dividido en seis partes. Eso sí, en inglés y sin subtítulos. También la página web seriesyonkis.com ofrece la posibilidad de ver el capítulo completo, en versión original subtitulada, así como el resto de la temporada.

O que máis me sorprendeu do artigo é que a súa redactora, Tamara Montero, destaque que o episodio en inglés con subtítulos pode verse en SeriesYonkis.com. ¿Era preciso dar ese detalle que podería entenderse coma promoción dunha web en concreto?

Nos últimos días está a ter moita popularidade un vídeo no que un tolambrán disfrazado de Ryu imita a fase de bonus do Street Fighter II destrozando un coche nun tempo limitado para facer puntos:

Do que non parece decatarse a xente é que o clip é un anuncio da cámara Sansung HMX-H106. Vaia, un caso máis de marketing viral, que neste caso toca a fibra dos gamers, que lembran con moito cariño o meirande xogo de loita para máquinas recreativas:

E se preguntades pola cámara, é un pouco cara para non ser capaz de funcionar a 1.080p, pois nesa liña hai cámaras como a Toshiba Camileo H20 que custa menos de 200 euros en España (aínda que a cámara de Samsung é moi superior no que a estabilización de imaxe se refire).

Onte pola tarde presentouse o novo iPhone 3G S, o que levou a varias persoas a preguntarme o meu parecer sobre o terminal, e teño que admitir que estou decepcionado, porque como posuidor dun iPhone clásico ou 2G estaba a agardar un modelo revolucionario que me animase a renovar o móbil, e a cousa non foi para tanto.
Polo momento o que temos é que a meirande parte das novidades son de software, de xeito que a semana que vén, con descargar a actualización que van sacar os de Apple, todo resolto, e así entre o iPhone 3G e o iPhone 3G S as diferenzas son cativas:

Si, os cambios son máis capacidade de disco, máis velocidade de procesador (o que polo momento non afecta moito, agás que no futuro lancen aplicacións que só funcionen nun iPhone 3G S, o que metería medo), máis velocidade na banda larga móbil (o que non importa a case ninguén, porque este límite de velocidade está principalmente no lado das operadoras), a cámara de 3 Mpíxeles con enfoque automático (o do autoenfoque era moi necesario, pero a falta de flash e a óptica cativa fará que as fotos continúen a ser cutres), gravación de vídeo (algo que molesta a moita xente, porque no iPhone 3G é posible e, de feito, hai aplicacións de terceiros que permiten facelo), control de voz (prestación que non me inspira confianza en ningún móbil, porque os erros custan cartos) e compás dixital (un bo complemento as aplicacións de GPS).

¿Paga a pena o iPhone 3G S?

Se hai algo que podemos dicir do novo iPhone é que por fin é un móbil completo (pese a que continúa tendo capado parcialmente o Bluetooth, a súa batería non é extraíble, non permite videocoferencia e algún outro detalle que posiblemente non importen ao usuario medio), polo que a decisión de compra dependerá moito do seu plan de prezos, que supoño que Telefónica anunciará nos vindeiros días (o móbil chega a España o día 19), e será ese momento no que volverei a falar deste tema.
¿É tan importante o prezo? Pois o certo é que si, porque se fan coma nos EE.UU., é posible que salden o iPhone 3G, e así moitos poderán elixir se mercan o 3G de 8 Gb ou o 3G S de 16/32 Gb. Se poñen uns prezos agresivos poderían facer que moitos dean o salto e fáganse cun destes terminais, nun momento no que tamén hai moitas alternativas.

ACTUALIZACIÓN (10-6-2009): Comenzan a detallar certos cambios no iPhone 3G S que resultan prometedores: pasará dun procesador a 412 MHz a outro a 600 MHz, de 128 a 256 Mb de RAM e ¡a súa pantalla será oleofóbica! Este último detalle é unha chorrada, pero a min paréceme un exemplo a seguir: o terminal conta cunha capa que repele a graxa, aínda que haberá que ter certo coidado ao limpala (supoño que para que non perda a devandita capa protectora).

Co 99,55% do escrutinio electoral pechado en España e co 100% en Galicia coido que xa podo asegurar que como era previsible, o Partido Popular arrasou nestes comicios nos que finalmente a participación non foi tan baixa como se pensaba (estivo na liña de 2004). Dá a impresión de que o PP medrou pouco (un 1,04%) mentres que o PSOE acusou máis a crise (cunha caída do 4,95%).

A nivel galego as cousas tamén viviron un importante cambio, non só pola suba do 2,95% do PP (que chega así á maioría absoluta) e a caída do 1,95% do PSdeG-PSOE, senón porque a caída do 2,92% do BNG foi realmente brutal, xa que perdeu 39.430 votos (o que é unha caída do 27,82% no seu total de votos). O BNG quedaría así só co 26% da representación en Europa de los Pueblos-Verdes, polo que entendo que Ana Mirada só será eurodeputada durante 15 meses (aínda que dende o Bloque falan de ano e medio, polo que supoño que aplicarían o redondeo á alza no cálculo, pero quedando igualmente lonxe dos 2 anos aos que aspiraban).
O que non entendo é o que publican en Xornal de Galicia:

En Galicia sube el PP, baja el PSOE y el BNG se queda fuera
El PP es la fuerza más votada en la comunidad gallega, el PSdeG-PSOE la segunda, mientras que el BNG ha logrado un 9,40 por ciento de los sufragios y se queda sin representación en el Europarlamento

¿Quen foi o animaliño que publicou que o BNG queda sen representación? ¿O responsable de escribir tal artigo para Xornal non sabía que o BNG está integrando en Edp-V?

ACTUALIZACIÓN (8-6-2009): Os de Xornal.com corrixiron a nova substituíndo se queda sin representación en el Europarlamento por consigue representación en el Europarlamento gracias a la rotación pactada por la coalición sen unha fe de erros nin nada semellante. ¡Viva a responsabilidade xornalística!
Agora no titular tamén a pifian por dicir que el BNG logra un escaño cando compartirá un escano (realmente faise coa cuarta parte do mesmo). Finalmente tamén corrixiron o titular.

En Melide a participación caeu pouco pese a que estivo un día de cans, e os resultados tamén foron moi semellantes a anos anteriores, cunha leve subida do PP un 0,09% e as caídas do 0,8% e do 0,35% por parte do PSdeG-PSOE e do BNG respectivamente.

En definitiva, unha xornada con pouco interese, e bastante predicible (era evidente que a crise económica tiña que pasar factura ao partido no Goberno), aínda que admito que a caída do BNG pareceume moi esaxerada, especialmente se entendemos que a formación nacionalista sempre insistiu na importancia de ter unha voz en Europa. ¿Tan desencantados están os seus votantes?

Nestes momentos está a rematar a primeira edición do salón erótico Eros Galicia 09 (da que Enzoufado destaca que conta cunha web en galego), que tivo lugar en ExpoCoruña e contou coa asistencia dunhas 10.000 persoas, éxito que segundo a organización levaraos a repetir o certame para o ano que vén.
En total realizáronse máis de 400 espectáculos de diversa índole que contaron coa participación de 70 artistas de distintas procedencias e especializacións, e con preto de 50 empresas expositoras, nas que poderiamos atopar produtoras pornográficas, sex-shops, tendas de lencería erótica, un taller de tatuaxe, a revista Galicia Erótica, unha tenda de produtos artesanais eróticos (bastante simpáticos) e algunhas presencias que sorprendéronme bastante coma a tenda de artigos de segunda man El Baúl de los Recuerdos (que levaba unha selección de comics e películas de corte erótico), a tenda erótica coruñesa Dos Rombos (da que non coñecía a súa existencia) e incluso ¡un Caipiródromo!

A presenza portugués-brasileira era notable, e non só podíase tomar unha caipiriña, senón que tamén había unha tenda de produtos eróticos do nome de A Camisinha (resultoume gracioso o nome e a mascota que empregaban como marca). De feito, unha das tendas eróticas na que vin algo curioso tamén era portuguesa:

Si, o tudo -30% era clariño pero eu escachei coa risa o ver o nome da boneca inchable Kelly Firefox. ¿Será un produto para patrocinar a Fundación Mozilla?
Eu miro na Mozilla Store e entre as camisetas, as mochilas, as gorras, os adhesivos, os paraugas e os tazóns non vexo ningún produto erótico, pero se o Mozilla promove aplicacións abertas supoño que bonecas na mesma liña sería algo coherente, ¿non?
Tamén pareceume moi orixinal o xeito de pormocionarse os de X Canal TV, que no seu escenario tiñan un lema moi taxante, máis barato que no Top Manta, aínda que a min non me consta que os manteiros e mochileiros anden por aí con películas porno (e menos aínda o prezo ao que as venden).

Xa noutra liña, o apartado da parella swinger Bruno e María (que me pareceu unha cutrañada de mal gusto, pero que parece ter moitos seguidores) tiña un par de cousas curiosas.
Se vos fixades na imaxe, nunha cacha da moza que sae no póster que hai no stand aparece o selo de Tenreira Galega; e logo, no proxector no que debían estar a amosar vídeos, nun momento dado apareceu un escritorio de Windows, véndose como collían unha colección de imaxes dun cartafol e facían unha copia para alguén, o que pareceume moi cantoso.

Curiosamente un dos primeiros escenarios que se vían no recinto estaba organizado pola produtora galega PorNOaburrirse (moi popular pola gravación dunha película porno preto da Catedral de Santiago) no que distintas actrices bailaban para o público e facían distintos xogos ante unha morea de afeccionados á fotografía. Impresionaba ver a enorme cantidade de cámaras réflex con grandes obxectivos que se podían ver entre asistentes que non eran da prensa.
Eu aproveitei a ocasión para coñecer a Totó García, responsable desta iniciativa empresarial porno galega, quen comentou as súas dificultades para facer unha produción en galego posto que na actualidade só existe unha actriz porno galega en activo (¡só unha!) e buscan un certo realismo na produción. Tamén están a preparar unha produción no sur de España que dará que falar nos vindeiros meses.
Resulta esclarecedor que o traballo desta xente teña certa visibilidade, pois normalmente tendemos a deixar na sombra este mundo, que é un sector máis do audiovisual. Xa no pasado ignorábase a Papillón Films (distribuidora e editora de películas para adultos que chegou a ter moita importancia no sector) e non creo que deba repetirse o erro, ou sexa, que se dende Galicia conseguen facer algo relevante, debemos falar diso.

Admito que no certame andaba bastante perdido, pois nin coñecía á xente que estaba nos escenarios, nin son habitual de sex-shops, pero se algo teño que destacar é que os tópicos non sempre se repiten, e así entre os asistentes había homes e mulleres por partes iguales (vaia, que non faltaban as pandillas de amigas en busca de troula), e admito que nos espectáculos que se podían ver o mellor de todos foi o dos Beat Boys, uns strippers masculinos que subían a mozas de bo ver do público para facerlles unha especie de lap dance, o que nalgún momento levantaba aplausos xerais (incluso dos camareiros que había nas barras do local) mentres que as actuacións femininas eran bastante máis aburridas.
Iso si, falo do que vin, pois polo que comentaron outras persoas, durante o sábado houbo momentos impresionantes e moi divertidos, no que algún participante do público deixou a vergoña na casa
De xeito xeral a feira deixoume indiferente, e paréceme que a súa celebración debería realizarse naturalmente, pois non se vía nada que fose a escandalizar a ninguén, aínda que o prezo das entradas paréceme excesivo, pois era de 20 euros por persoa (supoño que é unha táctica que busca conter a asistencia de público, e vez de facer caixa), o que no caso dun matrimonio sumaría 40 euros, aínda que supoño que os nenos poderían entrar de balde

ACTUALIZACIÓN (8-6-2009): Resulta que o nome de A Camisinha levoume a engano: a tenda é catalá (non brasileira nin portuguesa).