¡Menudo programón! O directo de Zapping do pasado venres foi apoteósico, e iso que agora o programa non se emite para toda Galicia, polo que ten moitísimo mérito.
De feito, a xente tardou bastante en chegar, e parecía que a acollida era un tanto fría (ou sexa, que non chegaron 15 minutos antes do programa, como pediran Txury e Antón) pero durante a emisión, cando un botaba a vista atrás podía ver como se duplicara a asistencia en poucos minutos chegando a un cento de oíntes.
Para os habituais ó programa este directo tivo como principal atractivo que serviu para dar a coñecer a 2 novos colaboradores: Vítor, da Escola de Portugués, e Alberta, da Escola de Italiano.
Sen máis voltas, déixovos que o comprevedes coa gravación do programa que fixo Galiciandreamer:

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Ah, as páxinas que recomendei foron peliculasonline.org, yendit.com, tovideos.com e sinlamula.com.

Trala gravación celebrouse o concurso Oínte Zapping do Ano 2007 (OZA 07) con moita participación e diversión, que consistía en 5 probas nas que nos tiñamos que bater os concursantes en eliminatorias:

• Unha partida ós chinos (¿alguén chama chineses a este xogo?)
• Abotoamento de camisa coa man esquerda (os zurdos deben empregar a dereita)
• Lanzamento de lonxitude de oso de aceituna
• Carreira de inflamento de globos ata que esbouren
• Competición de velocidade en tragar unha rebanada de pan de molde

O campionato foi duro, e os históricos do programa fomos caendo pouco a pouco (¡faltaba Rochy!), ata que quedaron dúas competidoras moi duras de roer: Begoña e Alberta (si, ¡Miss Salento!). Estas finalistas se bateron nun Trivial Zapping con preguntas curiosas sobre o programa de radio, gañando Begoña por goleada (algo normal, xa que Alberta non é unha oínte habitual de Zapping, principalmente por ser unha recén chegada).
Concurso aparte, o encontro no directo foi moi gratificante por poder ver en persoa a xente que só coñeces pola voz, os SMS ou os comentarios nos blogs. Por unha banda estivo moi ben que se achegaran algúns oíntes de zonas fóra da cobertura de Radio Coruña e Radio Nordés (auténticos incondicionais que seguen agora o programa grazas ó podcast), e tamén para poder verlle a cara a xente coma Brigantium e o mesmísimo Coiote, que supoño que calquera día será Invitado Ñe, pois tralo concurso estivo comentando que coleccionaba cousas do Coiote da Warner e que mesmo ten o taxi todo tuneado con imaxes do popular animaliño televisivo. ¡Enorme!

Despois do super-éxito de La Polla (si, o que parece que buscaban algúns para chegar a este blogue), Los Fulanitos de Tal non pararon quietos, e descubrín que teñen moitos outros vídeos en YouTube, como Sexo Barato ou Constipado, pero eu prefiro os que poño a continuación:

• Aeiou:
• A Mil:

¡Menuda risa! A canción de Aeiou está bastante na liña de La Polla pero o que me sorprende é que A Mil non se convertese nu ghit co seu “ca-chondo, chondo, chondo, chondoooo“. Los Fulanitos de Tal son un grupo a reivindicar, aínda que parezan ter a mesma fixación lírica que El Chivi ou Juampa y la Raja.

A Banda de Luis Tosar, The Ellas, estará o venres 6 de xullo en Disco 600 en Melide, e a súa xira aparece hoxe no Correo:

Luis Tosar pone voz a los clásicos del rock femenino

• El actor lidera The Ellas, banda con la que estará de gira por Galicia este verano
• El “tour” arranca mañana en Bilbao e incluye cita en las fiestas del Apóstol

Habida cuenta de que la interpretación y la música siempre han estado presentes en la trayectoria de Luis Tosar, el actor vuelve a los escenarios para presentar su nuevo proyecto, The Ellas, la banda de rock con la que este verano estará en toda Galicia, incluyendo Compostela y sus fiestas del Apóstol.

Junto a Piti Sanz, con quien ya compartió escenario con los Magical Brothers; Suso Alonso, Iván Laxe y Ro Muñoz, Tosar presentó ayer la gira de la banda en la tienda A Reixa, donde interpretaron un par de temas.

“Nuestra intención”, explica, “era montar un grupo de directos, para hacer versiones de temas de rock compuestos e interpretados por mujeres como Suzanne Vega, Blondie, Abba o Ronnie Spector. Nos presentamos en Vigo en marzo y salió muy bien. Pasó de ser una actuación humilde, para los amigos, a estar presente en todos los medios de comunicación”.

Tanto Luis Tosar como Piti Sanz coinciden en afirmar que “las cosas vinieron un poco rodadas. Tras la actuación salieron algunos bolos y nos animamos a grabar una maqueta y cerrar fechas para este verano”. La gira arranca mañana en Bilbao, donde The Ellas compartirá cartel con Red Hot Chilli Peppers, Metallica o Iron Maiden, para continuar el 1 de julio en Vigo y seguir por Melide, Arousa, Caldas, Ferrol o Nigrán, entre otros.

A min o que me fai máis graza do concerto é a presenza de Piti Sanz, que me parece un tío caralludo que colaborou moito tempo no programa Écheoquehai (presentado por Carlos Gulías) en Código TV. Non sei se poderei pasar polo concerto melidense, pero de seguro que vai pagar a pena asistir.

Ghanito comentou no seu blogue algunhas buscas curiosas polas que a xente chegara dende os buscadores ata á súa web, como xente que buscaba “esquelas bonitas” ou un tolambrán que estaba a buscar unha “película porno de la presentadora de aquí hay tomate“, o que me pareceu que podería ser un meme interesante de seguir.
Así, expoño aquí algunhas das buscas polas que chega a xente a este espazo web:

Puxen cores para facer unha división temática, de xeito que en gris estarían as buscan que inclúen a palabra marcus (ou sexa, xente que non chega por accidente) que curiosamente son a maioría (¿tan difícil é o dominio marcus.es?), en rosa puxen as buscas correspondentes a algún tipo de contido sexual (aínda que non sei por qué cando buscan a polla máis longa ou a máis gorda do mundo veñen á miña web… ¿alguén se chivaría das dimensións do meu membro viril?), en cor azulada puxen buscas relativas a frikadas tipo Transformers ou Heroes e en verde puxen caralladas coma eses cortes sonoros que tanto molan como o me cagho nas estrellas ou o canta claro. En branco deixei o resto das buscas, entre os que a que máis me sorprendeu é a que pon “rabudas” (¿qué buscaría o ghicho que puxo iso?) e tamén que as eleccións municipais en Melide achegaran tantas visitas a través dos buscadores.
O que si que me quedou claro é que se no futuro quero facer negocio co blogue, o que teño que facer é incrementar os contidos eróticos
E nos vosos blogues, ¿algunha busca curiosa? ¿Quen se anima a seguir o meme?

NOTA: A listaxe sae do servizo de estatísticas do meu provedor de hospedaxe web, pero se miro en Google Analytics aparecen outras buscas coma “orgullo friki marcus”, “natalia noguerol”, “caboseijas”, “manolo da noela melide”, “socorro cea cibran ulloa”, “anxeles vazquez diputada”, “prado puga manuel cartero”, “marea palas marcus”, “mother superior” e un sorprendente “camisetas moucho” (resulta que esta última enlaza ó especial sobre camisolas de Somos Unha Potenzia… o programa moucho )

O outro día déuseme por pasar pola sección de xoguetes do Carrefour para ver se había moitas cousas dos Transformers (son así de friki) e atopei cousas moi rariñas, como unha versión de Mr. Potato en plan Optimus Prime que chaman Optimash Prime, un casco de Optimus Prime e varios bonecos que non parecían ter moi claro cómo era a vindeira película, pois as versións de Megatrón eran totalmente diferentes dunhas a outras. Pero a cousa non rematou aí, senón que debaixo dos Transformers había un xoguete que me deixou flipado: o Spider-Man Cantarín.
Podédelo ver en acción:
Ó subilo a YouTube xa me apareceron outros vídeos semellantes que amosan o boneco en acción con máis calidade, polo que vexo que non son o único ó que lle pareceu sumamente raro ese boneco que non pasa de ser unha versión rariña do Epi Bailarín pero cunha canción absurda que parecía mesturar a música da serie de televisión de Spider-Man dos anos 70 coa serie de Las aventuras del Hombre Araña y sus sorprendentes amigos que botaban en La 2. ¿Alguén entende de onde podería ter saído tal mestura musical? ¿Son o único a quen lle parece tan absurda como a versión que facía Peter en Padre de Familia?

Para min The Ring xa non será unha película de terror, senón un método de desenvolverse en rúas ateigadas de xentes. Senón pensades o mesmo, vede o seguinte vídeo:
Parece mentira que o timbre dunha bicicleta faga que a xente se bote a un lado. Supoño que o truco funcionará en China e en poucos máis países, pero hai que atopar un equivalente en Galicia para os días de feira. Eu apostaría a que chega con levar no móbil o son dun gato con mala hostia, ¡seguro que así aparta a xente!

Onte saíu na Voz unha entrevista de Nacho Mirás Fole a Malén Pampín:

«O que máis me gusta de saír en pantalla é o plus que nos pagan»

• Xornalista e presentador de informativos da Televisión de Galicia
• Estes días está «en boxes» por unha operación de cadeira da que evoluciona estupendamente; pero volverá con forzas renovadas

Dicía o mestre Kapuscinski que, para ser bo xornalista, hai que ser boa persoa, que os cínicos non valen para este oficio. Se un día poñen a TVG e sae Jesús Manuel Pampín Sánchez (Melide, 1958) informando de que o ceo caerá sobre as nosas cabezas, mellor ir buscando un casco, porque será verdade; as boas persoas non menten.

-É vostede un histórico…

-Van vintedous anos.

-Moita xente pensa que a súa cara e o seu xeito de contar as noticias transmiten credibilidade…

-Non sei, son estilos. A clave é a naturalidade, aínda que pareza un tópico. Falar como falas ti habitualmente e, sobre todo, na Galega, ter un galego que chegue, que non sexa finxido.

-É certo. Na TVG tamén hai un galego como de laboratorio que soa raro…

-Hai xente que só fala galego cando presenta. Eles saberán, pero hai que ter un pouco de interese pola materia, sobre todo a xente que procede das cidades. ¿Cóntoche un detalle?

-Conte…

-Unha vez veu un rapaz de Madrid á redacción, fomos ao plató e, cando acababa a visita, dime: «¿Pero aquí la gente no habla en gallego?» ¡Un tío de Madrid! Sentín un pouco de vergoña.

-¿Que cara se lle pon se alguén lle chama á TVG a Telegaita?

-Creo que non hai que dramatizar. No seu tempo era unha realidade, polo tipo de televisión que se facía. Agora, aínda que hai moitísimo que mellorar, evidentemente os contidos cambiaron. Pero iso da telegaita o tomo pola parte anecdótica.

-Si que gañou en luminosidade, hai máis luz nos platós, son menos tristes…

-¿En luz? Esteticamente si que cambiou. Agora, o plató de informativos parece de verdade, antes era como de xoguete. Agora hai outra elegancia.

-¿Os profesionais sofren máis nunha tele pública que nunha canle privada?

-Penso que si. Eu teño unha teoría: cando dependes do tema político, malo, sempre estás condicionado. E claro que sufrimos, porque ti tes uns ideais, unhas utopías xornalísticas de limpeza, de liberdade, e logo non é así. Pero hai graos e graos de presión e condicionantes. Ás veces pásase mal.

-Pasou vostede moito tempo en segunda fila…

-Marxinado.

-Non me atrevía. Pois si, marxinado…

-Absolutamente. Na anterior etapa, cando pasei a informativos, despois de deportes, fun apartado, executado. Fun dos que participou naquela iniciativa lexislativa popular para pedir que se cambiara o nomeamento do director xeral. Alí estiven, traducindo teletipos durante anos. Tampouco che mandaban facer directos, nin saídas… Sete horas alí para traducir noticias nada comprometidas.

-Agora está en pantalla outra vez, é outra motivación…

-Sénteste útil. Agora contan contigo, aportas as túas ideas. Antes era un cero á esquerda. Insisto, todo é mellorable.

-Ía ser vostede o xefe de informativos da Radio Galega, pero dimitiu antes de tomar posesión…

-Eu pactara con alguén ter absoluta liberdade para escoller á xente. Pero cando chegou o director que está actualmente, de todo o prometido, nada. Entón deixeino o día antes de asinar. Non me arrepinto en absoluto. Eu non estou aquí por cartos, e a cota de vaidade xa está cuberta.

-¿Como leva ser unha cara coñecida?

-Mal. Moita xente aínda me recorda polos deportes. O que máis me gusta de saír en pantalla é o plus que nos pagan.

-¿É profeta na súa terra?

-Home, hai un cariño, un sentimento. Pero, máis que nada, polos meus pais, que tiveron un ultramarinos toda a vida e son xente coñecida. A xente ten mitificados aos presentadores. Eu sempre lles digo: «¡Pero se é un traballo como outro calquera!».

-Se estes días non sae na tele, non ten nada que ver con marxinación…

-Non. Cunha operación de cadeira, automarxínome. Xa me operara da outra. Teño tres meses para gozar desa cousiña pequeniña [sinala á súa filla, que lida pola redacción da Voz]. Ten dous anos. Agardei bastante, tívena con 46 anos. Non entendía cando os adultos babeaban cos nenos; agora si, pero so coa miña.

Vaia, como o presentador da TVG é de Melide tiña que pór a entrevista aquí.