Cando falo por teléfono coa miña nai teño o costume de ir ata a galería do salón para mirar a rúa, e esta noite puiden ver unha desas situacións típicas en calquera cidade, pero que me indigna especialmente, pois no meu barrio leva tempo sendo un problema grave a xente que aparca onde lle sae dos collóns mentres van tomar unhas copas, sen importar se están sobre unha mediana, bloquean un garaxe ou impiden circular por unha rúa. Esto último foi o que pasou xusto na esquina na que vivo, e 2 coches moi considerados aparcaron máis adiante da zona estipulada, estreitando a vía de xeito que é case imposible circular sen axuda externa, e dando lugar a unha escena patética:

Porque é triste que houbese coches pitando durante media hora, chamasen á Policía Local, chegase a grúa e estivese intentando mover un dos vehículos mal estacionados durante outra media hora para que aparecesen os propietarios, case consternados polo que vían que estaba a acontecer. Pero non digo iso gratuitamente, pois hai que pór os sucesos no seu contexto:

E con contexto refírome que á altura da última farola que pode verse na fotografía está a entrada dun aparcadoiro público.

Vaia, que me parece a hostia que quen se poida permitir un coche descapotable non poida pagar 2 euros no parking.
Para máis inri o aparcadoiro foi unha esixencia veciñal durante unha década, e agora que está construído, o público (agás os que van ao Eroski) non o usa, provocando problemas de viabilidade económica para concesionaria e non resolvendo o problema do tráfico na zona.

Aos 3 coches mal estacionados xunto aos multados non lles puxeron receita ningunha, pois aínda que estaban en curva, non molestaban a estas horas. Ou sexa, que quedou claro que non había afán recadatorio na intervención da Policía Local e do servizo da grúa, por se a alguén lle dá por pensar mal.

O pasado verán comentei que o meu irmán Xurxo participara na gravación dun programa de Cifras e Letras (TVG) e finalmente emitiuse hoxe, polo que xa podemos dicir moi alto que volveu o ferrado:

A mensaxe coa que pechou o meu irmán o programa parece un tanto críptica, pois vén dunha expresión do meu pai, quen mentres Xurxo non sacaba as oposicións de primaria chamábao profesor de ferrado

Aproveito a ocasión para desculpar publicamente ao profesor Mira por chamarme Carlos Ballesteros, co que compartía a subdirección da revista Código Cero (ou sexa, que foi unha metedura de zoca comprensible), á vez que non podo evitar agradecerlle todas as veces que atendeu ás nosas preguntas sobre os seus proxectos (entre os que destaca a organización do Programa ConCiencia) e os desfiles de camisetas divertidas.
Tamén teño que admitir que, tras a sorpresa de atopar a María Canosa durante a gravación do programa (foi antes de que se fixera público que Yolanda Castaño abandonara Cifras e Letras), quedei aínda máis abraiado pola súa amabilidade. Con xente así dá gusto.

A pasada noite en V Televisión tivo lugar un debate sobre o peche de Megaupload no que interviron Pancho Casal (Continental) e Javier Pedreira Wicho (Microsiervos), con achegas moi interesantes por ambas partes:

Agradécese que en Vía V tratasen o tema, especialmente nun día no que a actualidade esta centrada no abandono da vida política por parte de José Luis Baltar.

Estes días está a falarse moito da obsolescencia de modelos de negocio coma o do cine ou a música co gallo do peche dos servidores de Megaupload, pero o certo é que a tecnoloxía está a afectar a moitas outas cousas que antes considerabamos cotiás, como amosan nun esaxerado vídeo promocional (que descubrín no blog de Sonia Blanco) do libro Digital Leader do autor de Socialnomics:

Digo que é unha esaxeración porque tecnoloxías como as peaxes de autopistas automáticas levan moitos anos funcionando, e non substituíron ás tradicionais totalmente, simplemente porque pensar que toda a poboación vai adoptar masivamente as novas tecnoloxías non é realista. Pero que os reloxos de pulso, os tocho-manuais de instruccións de moitos produtos, os mapas, os espertadores e os DVD teñen os días contados como produtos masivos está clarísimo. Non penso o mesmo da televisión (os medios pasivos seguirán tendo peso) e a radio terrestre (iso da radio por satélite só está de moda nos EE.UU.); mentres que dos xornais e dos libros en papel, aínda que estou seguro de que quedarán coma produtos marxinais, non é algo que vaia acontecer en só 6 anos.

Esta mañá tiven a fortuna de coincidir con Víctor Salgado, Javier Pedreira, Isidoro Valerio e Manuel Cristobal no programa Voces de Galicia de RadioVoz para falar o que está a pasar con Megaupload (a falta do servizo, tamén subín a gravación a Mediafire):

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Se ben quedaron moitos temas por tratar (como a ameaza que supón para a Rede que os EE.UU. poidan manipular o sistema de DNS segundo os seus intereses), pareceume moi interesante o contraste de pareceres e as distintas perspectivas nas que abordamos o tema de Megaupload.
Foi especialmente agradable escoitar a opinión de Manuel Cristobal, que amosouse moi aberto, algo pouco habitual dende o sector audiovisual. Aproveito a ocasión para desexarlle moita fortuna coa última produción de Perro Verde Films, Engurras, que estréase comercialmente o vindeiro venres, e que incluso está a xogar forte na carreira polos Oscars (na categoría de Animación). Velaquí un pequeno adianto da obra que poderamos ver dobrada ao galego:

Eu espero ir vela ao cine nos primeiros días (pois este tipo de películas duran en cartel un suspiro). Agardemos que conte cunha boa distribución internacional, pois apostaría algo a que vai funcionar moi ben en países como Francia e Xapón, mentres que en España seguimos a dar as costas á animación como xénero que vai máis aló do público infantil.